روانگرايي هاي من

سلام بر همه ولي هاي فقيه!

2009-08-16T18:11:00.003+04:30

ما همه براي خودمان يكپا ولي فقيه هستيم، بلكه هم ولي فقيه تر! قبول نداريد؟ برايتان اثبات مي كنم.

مگر صفات رذيله و حميده اي كه از ولي فقيه در ذهن داريم (البته دوميش را شك دارم در ذهن يا هر جاي ديگر بشود پيدا كرد) چيست؟ همه اش را خودمان داريم حتي بهترش را هم دارم:

1- مهمترين ويژگي وف (مخفف است ديگر اين روزها بحث مخفف سازي به لحاظ اصلاح الگوي مصرف داغ است) استبداد و خودكامگيش است. حرف، حرف خودش است و به استدلال هيچ بني بشر ديگري گوش نمي دهد. خدا وكيلي ما چقدر استدلال بقيه در تغيير موضعمان تاثير دارد؟ اصلا تا حالا در بحثهاي دوستانه و اينترنتي (نمونه اش همين سايت گمراه بالاترين) چقدر پس از شنيدن استدلال طرف گفته ايم حق با شماست و من اشتباه كرده ام؟ همه تلاشمان در به كرسي نشاندن حرف خودمان بوده و لاغير.

2- وف فقط به فكر منافع خودش است و بابت رسيدن به آنها حاضر است منافع همه را زير پا بگذارد. اين كه ديگر اظهر من الشمس است كه خود خود صفت خودمان است. در صف بانك، صف نانوايي، صف بهشت زهرا دنبال اين هستيم كه خودمان را جلو بياندازيم. ك ل بقيه!

3- ولي فقيه ثروت مملكت را تاراج مي كند و در عوض ميراث فرهنگي، ذخاير كشور و محيط زيست را به باد مي دهد يا به ثمن بخس واگذار مي كند. به جرات مي گويم ما هم، حالا در مقياس كوچكتر و تا جايي كه دستمان برسد، در اين راه از هيچ تلاشي فروگذار نمي كنيم و اصلا گويا با وف وارد رينگ مسابقه شده ايم. مصرف آب و برق و سوخت و نان و شكرمان كه در دنيا اول است. محيط زيست را هم كه از شهري و روستايي در حال عنايت به دهانش هستيم. احساس مي كنيم اين كاغذ كيكي كه خورده ايم صد من وزن دارد يا آغشته به ويروس آنفلونزاي خوكي است و بايد همانجا رهايش كنيم و اگر پنج متر آنطرف تر در سطل آشغال بيندازيمش ميبرندمان كهريزك! شربت عيد و عزايي كه در ماشين تعارفمان مي كنند مي خوريم و ليوانش را همانجا شوت مي كنيم وسط خيابان. خداوكيلي فكر نمي كنم وف در اين موارد به پاي ما برسد و به قول معروف پوزش را زده ايم. از انواع و اقسام يادگاري نوشتن در سنگهاي تاريخي هزار ساله و حمام فين كاشان و خانه عامري ها تا حكاكي روي چنار خدابيامرز امامزاده صالح و اينها ديگر چيزي نمي گويم كه دلم خون است. حداقل وف و عواملش آثار تاريخي را صحيح و سالم به خارج مي فرستند تا در موزه هاي آنجا دور از گزند حوادث بمانند و بابت اين كار درآمد مختصري هم دارند ولي ما از حرصمان كه نمي توانيم اين كار را بكنيم، موش در آش مي اندازيم. ديگي كه براي من نجوشد، سر سگ توش بجوشد.

4- قتل و آدمكشي؟ اين كه ديگر خوراكمان است. صفحه حوادث روزنامه را باز كنيد: چرا فلاني را كشتي؟ داشتم راه ميرفتم احساس كردم! چپ به من نگاه كرد. يا اين يكي: جواني مادر و پدر خود را به دليل مظنون بودن به داشتن رابطه كشت! يا: جواني قرص خورد و سيو هشت نفر را كشت و خودش را هم دار زد. و هزاران مورد ديگر.

بله دوستان حقيقت تلخ است. ما همه براي خودمان يكپا ولي فقيه هستيم و تا ولي فقيه درون خود را از بين نبريم، براي جامعه كاري نمي شود كرد.

حضور طيفهاي گسترده مردم در مراسم تنفيذ!

2009-08-03T13:52:00.002+04:30

همانگونه كه قابل مشاهده است اقشار وسيعي از مردم در اين مراسم شركت كردند. آنهايي هم كه نبودند، زياد مهم نيست (مانند رييس مجمع تشخيص مصلحت و خبرگان و روساي جمهور قبلي و اينا)

سلام همه آقايان!

2009-06-24T10:12:00.003+04:30

سلام آقاي نيروي انتظامي!

من يك مسلمانم. شايد نه يك مسلمان خوب، ولي نمازم را ميخوانم، روزهام را ميگيرم و سعي ميكنم دروغ هم نگويم. من اوباش و اغتشاشگر نيستم و حتي كبريت هم در جيبم ندارم تا جايي را آتش بزنم. من باتوم و زنجير ندارم تا شيشه بشكنم و حتي مثل برادران فلسطيني كه البته در حال حاظر تعدادي از آنها مهمان ما هستند و كتكمان ميزنند، سنگي هم در دست ندارم تا پرتاب كنم.

سلام آقاي شوراي نگهبان!

من راي دادهام. مثل خيليهاي ديگر كه راي دادهاند تا اوضاع تغيير كند. من حتي چند نفر را كه 30 سال بود راي نداده بودند تشويق به راي دادن كردم. در ضمن بهتر است بدانيد من به آقاي موسوي راي دادم. همه اطرافيان و دوستان و آشنايانم هم همينطور. بنابراين به من حق بدهيد وقتي اسم كس ديگري از صندوق بيرون ميايد تعجب و حتي اعتراض كنم. بخصوص وقتي شما آقاي شوراي نگهبان را همواره در حال دل و قلوه دادن و گرفتن با يكي از نامزدهاي محترم ديدهايم.

سلام آقاي صدا و سيما!

من ديدم كه جمعيت با آرامش كامل و حفظ احترام افراد دخيل در قضيه راهپيمايي كردند. آنهم نه صد نفر و دويست نفر بلكه حداقل يك ميليون معترض، زن و مرد، پير و جوان. و باور كنيد آقاي صدا و سيما، هيچكدام از ما اغتشاشگر نبوديم. ما با منافقين و سلطنتطلبها تماس نگرفتيم و دستور آتش زدن جايي را از تلويزيون بيبيسي و صداي آمريكا نگرفتيم. ما فقط رايمان را مطالبه كرديم، نه چيز ديگر. بنابراين به من حق بدهيد وقتي صحبتها و مصاحبههاي يكطرفه را ميبينم و مسوولين را كه ميگويند چرا مخالفان به اصول و قواعد دموكراسي! پايبند نيستند و بايد از راه قانوني وارد شد و قس عليهذا تا سر حد جنون عصباني و افسرده شوم و عطاي رسانه ملي را به لقايش بخشم.

سلام آقاي وزارت كشور!

ميدانم اينروزها سرت خيلي شلوغ است ولي باور كن اگر براي تجمعات آرام مجوز صادر ميكردي شايد سرت كمي خلوتتر ميشد و ديگر نيازي هم به آوردن هموطنانمان از شهرهاي مختلف براي سركوب ما منافقان! نبود. ديگر لازم نبود به هر كدام ماهي، ببخشيد روزي دويست هزار تومان بدهي تا ما را كتك بزنند. باور كن ما اصلا كتكخورمان ملس نيست و كلا اهل اين حرفها نيستيم.

سلام آقاي مجلس!

حالتان كه خوب است؟ خدا را شكر راحت هستيد و غمي به دل راه نميدهيد. اصلا هم برايتان مهم نيست آن بنده خدايي كه به هزار اميد به شما و همپالكيهايتان راي داده است الان كتك خورده، تحقير شده، عزيزي را از دست داده يا حتي فقط ترسيده. شما البته كارهاي مهمتري داريد مانند پيگيري بيهوده جريان يكميليارد دلار يا در ركاب بودن در سفرهاي استاني. بنابراين زياده عرضي نيست، به كارتان برسيد.

سلام آقاي كيهان!

تو اينروزها از همه پركارتري، بنابراين خدا قوت! گذشته از همه مسووليتهايت، من مطمئنم كار سازماندهي برادران بسيجي و لباس شخصي بر دوش شماست و بابت اين كار هم ريالي دريافت نميكنيد. واقعا دست مريزاد به اين همه خلوص نيت كه در كنار وظيفه سنگين توجيه آرا، پروندهسازي براي فعالين سياسي و بازجويي و اعترافگيري از دستگيرشدگان، اين مسووليت را هم پذيرفتهايد. البته اطمينان دارم برادرمان فارس نيوز و خوهرمان رجانيوز و البته صدها نيوز ديگر هم كمكتان ميكنند كه دست همه آنها هم درد نكند.

سلام آقاي رييسجمهور محبوب و مردمي!

ابتدا بگذاريد تبريك عرض كنم. تبريك به خاطر اينكه در يك انتخابات آزاد و عادلانه، با اختلاف بسيار زياد رقبايتان را پشت سر گداشتهايد، آنهم بدون اينكه حتي يك ريال از بيتالمال هزينه كنيد، كه البته كليه اسنادش هم موجود است. البته پخش پول و دوچرخه در سفرهاي استاني، دادن سهام عدالت در زمان نزديك به انتخابات، توزيع سيبزميني رايگان، استفاده از هواپيما و هليكوپتر دولتي در سفرهاي تبليغاتي و ساير اين موارد كه اصلا قابل گفتن نيست. اولا بخش عمدهاي از اينها شايعه است، مانند شايعه مفقود شدن سيصد ميليارد تومان در زمان شما در شهرداري تهران، يا همان يك ميليارد دلار پول نفت، يا حتي اين شايعه جديدتر ده ميليارد دلاري. اينها را مخالفان نظام ميسازند، مثل آقاي شهرداري يا آقاي ديوان محاسبات و سازمان بازرسي. بنابراين شيريني اين پيروزي را با اين حرفهاي صد من يك غاز در كام خود و دوستان تلخ نكنيد. مهم اين است كه آقاي ونزوئلا و حزبا.. لبنان و روسيه، كه البته در اين ميان هيچ نفع و چشمداشتي هم ندارند، به شما تبريك گفتهاند. بنابراين با قدرت جلو برويد، موانع موجود را از ميان برداريد و ما خس و خاشاك را هم جارو كنيد.

سلام آقاي رييس بزرگ!

واقعا خوشحالم از اينكه ميبينم پايههاي حكومت خود و آقازاده را هر روز مستحكمتر ميكنيد. آقامجتبي را عرض ميكنم. حتي شنيدهام قدري پول خرد، در حد دو ميليارد دلار؛ به ايشان دادهايد كه تمرين كنند تا فردا كه صدها ميليارد دلار زير دستشان ميآيد حساب دخل و خرج خودشان را بتوانند نگه دارند اما امان از اين دولت خبيث انگليس كه حساب ايشان را بلوكه كرده! البته نگران نباشيد، بالاخره شما نه تنها با انگليس، كه با همه كنار ميآييد. مهم حفظ نظام است، منابع و منافع ملي كشور، جان و مال و ناموس مردم، آثار باستاني و محيط زيست، اعتبار كشور و ايرانيان، نخبگان علمي و روشنفكران فداي يك تار موي نظام مقدس ما. ولي شايد قدري هم احتياط لازم باشد. اينطور فكر نميكنيد؟ البته جسارت ميكنم ولي فكر اعتراضات دامنهدار مردم را كردهايد؟ تا كي ميخواهيد برادران لباس شخصي را دور از خانواده و در اين محيط پرتشنج نگه داريد؟ تا كي ميخوايد بزنيد و بكشيد و زنداني كنيد؟ اگرچه در اين مدت مساحت تعداد زندانها با همت دوستان زياد شده است ولي بالاخره ظرفيتشان پر ميشود. براي ا.. اكبرهاي شبانه چه فكري كردهايد؟ براي ريزش نيروهاي بدنه نظام مثل سپاه و نيروي انتظامي چه فكري كردهايد؟ براي عدم حمايت مراجع و روحانيون چه انديشيدهايد؟ بعضيها عقيده دارند هركدام از اين حوادث تركي است در ستونهاي حكومت شما و احتمالا آقازاده. بنابراين نظر شخصي من اين است كه قدري بيشتر احتياط كنيد. بازهم اميدوارم جسارت مرا ببخشيد و بنده را نكشيد.

و در نهايت سلام آقا و خانم مردم!

ميدانم خسته شدهايد، زخمي و كشته دادهايد، از توبيخ و اخراج از محل كار و زنداني شدن خودتان و خانوادهتان ميترسيد ولي واقعا تا همينجا هم دست مريزاد! تركي در شيشه انداختهايد كه با هر تلنگر گستردهتر ميشود و روزي شيشه عمر اين ديو جبار ميشكند. روزي ميرسد كه ديوارهاي شهر ما نه به اسم شهيد لاجوردي يا خالد اسلامبولي يا عماد مغنيه، كه به اسم شهيد ندا صالحي شناخته ميشود. در برابر اين همه بزرگواري و شجاعت و يكپارچگي، بايد سر تعظيم فرو آورد. پس بجاي خداحافظ دوباره ميگويم: سلام مردم ايران.

سري دوم عكسها

2009-06-08T20:42:00.002+04:30

عكسهاي زنجير سبز حمايت از موسوي - 17 خرداد

2009-06-08T20:32:00.002+04:30

البته عكسها با موبايله و براي همين كيفيتش خوب نيست. ولي همينجا بگم ؟ بگم؟ ميگم خدا به زمين گرم بزنه اونيكه بدون ذكر منبع عكس رو جاي ديگه استفاده كنه.

خوش آمدي كه خوش آمد مرا ز آمدنت

2009-02-23T08:45:00.003+03:30

بالاخره بالاترين برگشت. فكر كنم اولين كاري كه همه موظيم بكنيم، تشكر از مديران بالاترين است. مشخص است در اين مدت هزينه هاي مالي و زماني زيادي را متحمل شده اند بعلاوه اينكه برخي از ناكاربران! هم مثل خاله غرغرو پشت سر هم نق مي زدند كه پس چي شد؟ چرا كاري نمي كنيد؟ چقدر بي خياليد و از اين حرفها البته مديران هم اين حرفها را به حساب علاقه و اشتياق بگذارند و به قول خودماني به تخ... حواله دهند. آنچه مشهود است، اينكه بالاترين توانسته فضايي در جامعه سايبر ايراني ايجاد كند كه تبديل به يك نياز شده و حذف آن كمبود بوجود خواهد آورد. حساب كنيد تا ده پانزده سال پيش تهران مترو نداشت اما اگر الان مترو از تهران حذف شود ملت چه بدبختي خواهند داشت. بالاترين هم مثل مترو و چه بسا مهمتر، مثل مونوريل! به هر حال بازگشت بالاترين در آستانه سال نو را به فال نيك مي گيريم و اميدواريم شاهد تداوم آن باشيم. همينجا به برادران ارزشي هك كننده هم دوستانه مي گويم كه :

اي مگش عرصه سيمرغ نه جولانگه توست

عرض خود ميبري و زحمت ما ميداري

كن يو اسپيك انگليش؟

2009-02-01T10:13:00.004+03:30

ديشب بطور اتفاقي كانالهاي ماهواره رو زير و رو مي كردم. رفتم رو كانال CNN كه متوجه شدم گزارشي از مجمع جهاني اقتصاد در داووس سوييسه و وزراي امور خارجه چند كشور هم روي اين صندلي هاي پايه بلند كافه اي دور هم نشستند و يك مجري خانم هم به نوبت از آنها نظراتشان را مي پرسيد. بيشتر كه دقت كردم ديدم قيافه يكي خيلي آشناست. اي بابا اين كه منوچ خودمون است. متكي عزيز را مي گويم ديگر! بله بالاخره چشم ما به جمال يكي از ارباب ديپلماسيمان در جايي غير از لبنان و سوريه و ونزوئلا و بوليوي هم روشن شد. اما چرا قيافه منوچ جان كمي با بقيه وزاي امور خارجه فرق دارد؟ خوب البته سر و وضع و لباس و اين زخارف دنيوي كه مسلم است بايد با بلاد كفر فرق داشته باشد. چه معني دارد با سر و وضع مرتب آنجا رفت كه بلاتشبيه مانند كفار شد؟ اما جداي از لباس و سرو و ضع و ريش و پشم يك فرق ديگر هم بود. آها! اين ماسماسك چيست كه روي گوش و سر منوچ جان قرار داد و بقيه ندارند؟ حكما چيز گراني است و بقيه پول ندارند بخرند بيچاره ها بالاخره اقتصاد همه جاي جهان! دچار اشكال شده جز ايران خودمان كه به مدد رهبري داهيانه رييس جمهور محبوب هر روز بهتر از ديروز است. اما كمي كه دقت كردم فهميدم كه اين ماسماسك، هدفون است و براي ترجمه بكار مي رود. اما پس چرا بقيه ندارند؟ يعني چه! يعني تو اين بيغوله وانفساي ملل مختلف، همه زبان همديگر رو مي فهمند الا منوچ ما؟ كسي كه داشت صحبت مي كرد، كوشنر وزير امور خارجه فرانسه بود اما مثل بلبل انگليسي صحبت مي كرد. چيزي كه برايم جالب بود اين بود كه حتي لغات مشترك زبان فرانسه و انگليسي را اگر با لهجه فرانسوي ادا ميكرد، بلافاصله اصلاح و به لهجه انگليسي تكرار مي كرد. خلاصه كلي با مجري برنامه (همون خانومه) دل داد و قلوه گرفت (ميدانيد كه فرانسويها در اين كار معروفند) تا نوبت به منوچ جان خودمان رسيد. از اينجا به بعد ديگر فيلم كمدي-درامي شروع شد كه نميدانستم دلم را بگيرم و قاه قاه بخندم يا باز هم دلم را بگيرم و زار زار گريه كنم. خلاصه اينكه كوشنر در انتهاي سخنانش گفت اصل غير قابل تغيير ديپلماسي ما حفظ موجوديت اسراييل در كنار كشور فلسطين است. از آقاي متكي هم خواهش مي كنم انگليسي صحبت كنند! متكي هم لبخند مليحي زد و چندتا اوكي و وري نايس و وري گود انداخت كه كوشنر خركيف شد و به حضار گفت كه آقاي متكي را بخاطر انگليسي حرف زدن تشويق كنند! كوشنر حتي گفت با وجود اينكه اينجا سوييس است و زبان فرانسه زبان غالب، من به احترام جمع انگليسي حرف مي زنم. اما چشمتان روز بد نبيند! متكي در گاله - ببخشيد دهانش را باز كرد و شروع كرد فارسي بلغور كردن! چشم همه چهارتا شده بود. كوشنر هم گفت مگر قول ندادي انگليسي ور بزني كه متكي محل سگ نگذاشت و ادامه داد. آنقدر اعصابم خرد شده بود كه ديگر گوش ندادم چه شر و وري مي گويد (البته مشخص است ديگر، حق راي و بازگشت پناهندگان و ...). اين فرد، جناب وزير امور خارجه ماست كه انگليسي بلد نيست حرف بزند! واقعا جاي محمد صدر و محمدجواد ظريف را چه كساني گرفته اند!

چرا از خاتمي دعوت نمي كنم؟

2009-01-03T10:19:00.002+03:30

اين روزها بحث انتخابات داغ است. نامزدها هم ماشاءالله به وفور يافت مي شوند. از اصلاح طلبان كروبي كه نامزدي خود را قطعي كرده و كساني مثل ابراهيم اصغرزاده و قاسم شعله سعدي و چند نفر ديگر هم اعلام آمادگي كرده اند. نامزدي عبدالله نوري به دليل رد صلاحيت تقريبا قطعي او توسط شوراي نگهبان تا حدي منتفي است. عارف هم آمدن خود را مشروط به نيامدن خاتمي كرده است. همين تشتت در اردوگاه محافظه كاران هم به چشم مي خورد. احمدي نژاد نامزد اصلي است اما به دليل ناهنجاريهاي كنوني كشور كه متهم اصلي و اوليه آن احمدي نژاد است جز گروههاي تندرو اصولگرا هنوز نتوانسته است حمايت بقيه را جلب كند. اوضاع قاليباف و لاريجاني و ولايتي و محسن رضايي هم بهتر از او نيست اما موضوعي كه مي خواهم درباره آن صحبت كنم دعوت از خاتمي است. گروه بسيار زيادي با استفاده از تريبونهاي اينترنتي و ارسال ايميل و ... همگان را به دعوت از خاتمي فراخوانده اند تا اين سيد خوشرو و مهربان و متواضع دعوت را اجابت كند و پاي بر عرصه پرخطر انتخابات نهد. با اين كار به چند دليل مخالفم:

1- اگر شخصي احساس مي كند توانايي دارد تا كاري انجام دهد، بايد بيايد و نبايد منتظر دعوت اطرافيان و هواداران باشد و حتي برعكس، بايد او در جلب هوادار بكوشد. مگر در انتخابات همه دنيا مردم از سياستمداران دعوت مي كنند تا لطف نموده و كانديد شوند؟

2- خاتمي محذورات و اما و اگرهايي دارد كه به هر حال محترم است. مثلا خط قرمز او ولايت فقيه است درصورتي كه بسياري از هواداران و دعوت كنندگان او به هر حال با اين اصل مشكل دارند يا آن را قبول ندارند. آيا اين هواداران و دعوت كنندگان محترم اينگونه تناقضات را براي خود حل كرده اند؟

3- آيا اصولا در فضاي كنوني آمدن خاتمي مفيد خواهد بود؟ آيا قادر به رفع مشكلاتي كه مديريت سه ساله اخير براي كشور ايجاد كرده است خواهد بود؟

4- اين سناريو را نيز درنظر بگيريد. خاتمي با توجه به درخواستهاي هواداران كانديدا و انتخاب مي شود اما نمي تواند به هيچيك از وعده هايش يا بهتر بگوييم انتظارات هوادارانش از خود عمل كند. آيا به او حق نميدهيم بگويد من كه نمي خواستم بيايم، شما از من دعوت كرديد و به زور من را بر مسند رياست جمهوري نشانديد. حتي من از ابتدا گفتم كار زيادي نمي توانم بكنم اما شما اعتنا نكرديد. واقعا به او حق نمي دهيم؟

بنابراين دعوت از خاتمي و اصرار به آمدن او را درست نمي دانم اگرچه خود من هم مايل به كانديداتوري اين سيد شريف هستم و قطعا اگر اين امر صورت گيرد، گزينه اول انتخاب من خواهد بود ولي به هيچوجه از او "درخواست" نمي كنم نامزد شود و تصميم را كاملا بر عهده خودش مي گذارم تا هم شان من به عنوان راي دهنده حفظ شود و هم قدرت بازخواست از رييس جمهور منتخب را براي خودم محفوظ نگاه دارم.

كشور من گروگان است

2008-10-08T15:41:00.005+03:30

كشور من گروگان است. گروگان چند نام مرده. مي خواهيد نام گروگان گيرها را بدانيد؟ آخرين آنها "عماد مغنيه" نام دارد. اگر نام او را در اينترنت جستجو كنيد، تروريستي را خواهيد يافت كه آخرين كارش قتل عام يك خانواده بوده است. گروگان گيرهاي ديگري هم وجود دارند: خالد اسلامبولي، سلفي متعصبي كه خون شيعيان را مباح ميدانست، فتحي شقاقي، احمد قصير و دهها نام ديگر كه بر تارك خيابانها كوچه ها و ميادين شهرهاي من نشسته اند.
جالب است اما اينكه اسامي بزرگاني كه ايران را بزرگ ميخواستند در كشور گروگان من كمتر جا دارد. در كشور من نامي از مصدق نيست. از بازرگان، سحابي، افشارطوس، اخوان ثالث، شاملو و فروغ نامي نيست. حتي كوچه اي به نام شكيبايي نداريم. كشور من گروگان تروريستها و آدمكشهاست كه به نام مبارزان راه آزادي خود را جا زده اند. تا كي اين گروگانگيري ادامه پيدا خواهد كرد؟

قضاوت با شما

2008-08-31T15:30:00.003+04:30

امروز بين من و يكي ديگر از كاربران بالاترين مجادله اي كلامي در گرفت كه بد نيست شما هم از چند و چون آن مطلع شويد. براي پي بردن به لينك زير برويد:
http://pirmooghan.blogspot.com/2008/08/blog-post_30.html
بنده در جواب ايشان به نظر من، نظر مجددي دادم كه در لينك بالاترين موجود است:
https://balatarin.com/permlink/2008/8/31/1386391
نكته جالب براي من اين بود كه ايشان ذيل مطلبي از وبلاگ من كه هيچ ربطي هم به قضيه نداشت، نظر دادند. ببينيد:
http://myliquefaction.blogspot.com/2008/07/blog-post.html
البته من از اين موضوع ناراحت نيستم، چون مي دانم حداقل يك نفر ديگر وبلاگ خالي از بيننده من را - كه البته به دليل تنبلي خودم اينطور است - ديده است. در هر حال، قضاوت نهايي درباره مكالمات و ادبيات طرفين را به شما واگذار مي كنم.

متن مكالمه بوش با فرمانده آمريكايي در عراق

2008-07-13T08:11:00.005+04:30

بوش: خوب حالا كي قرار است به ايران حمله كنيد؟
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، ما به ايران حمله نمي‌كنيم.
بوش: ببين فرمانده جون! با آبروي من تو اين مدت كم باقيمانده از دوران رياست جمهوري بازي نكن يك حمله مختصر كه ايرادي ندارد.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، ما يك حمله مختصر هم نمي‌كنيم.
بوش: با من يكي بدو نكن ها من مثلا پرزيدنتم. ميدم محاكمه صحراييت كنند.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، تمام افسرهايي كه مي‌خواهند من را محاكمه منند، خودشان با حمله مخالفند.
بوش: خوب باشه، حمله نه، ولي "يك موشكي، تيري، چيزي" اقلا پرت كنيد.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، ما موشك كه هيچ، مثل انتفاضه سنگ هم طرف ايران پرت نمي‌كنيم.
بوش: پس بيا لااقل چهارتا هواپيما بردار ديوار صوتيشون رو بشكن، تا تعمير كنن من هم يك خاكي رو سرم مي‌ريزم.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، اگر هواپيماهاي ما به سمت ايران پرواز كنند، احتمالا همه خلبان‌ها از ايران درخواست پناهندگي مي‌كنند.
بوش: آخه چرا؟ چرا من اينقده ذليل شدم هيشكي به حرفم گوش نميده (در اين حالت دو زانو روي زمين نشسته و زمين را گاز مي‌گيرد). اين آخر دوره‌اي، دلم مي‌خواست با اقتدار مي‌رفتم نه اينجوري خوار و سرشكسته.
فرمانده: با عرض پوزش آقاي پرزيدنت، تقصير خودتونه. اگر همون اول به نامه ماموت! جواب مي‌داديد، اينجوري نمي‌شد. اگر تو سازمان ملل اون هاله نور رو كه ما فقط تو نقاشيها دور سر حضرت مريم و عيسي ديديم ديده بوديد، الان وضعتون اينجوري نبود. مگر يادتون نيست دستور ترور ماموت رو تو عراق داده بوديد؟ آقا ما هرچه سعي كرديم ايشون رو ترور كنيم، نشد كه نشد. اولا با يك (با فتح روي ي) نقشه حساب شده همه ما را سركار گذاشت جوري كه ما نفهميديم كي و با چي اومد و رفت. بعد هم يكي از نيروهامون كه شانسي متوجه حضورش شده بود، هر چي سعي كرد با تفنگ دوربين دار، بازوكا، موشك ضد تانك، پاتريوت بزنتش نشد كه نشد. انگار موشك كه مي‌رفت طرفش، يه دستي از بالا مي‌اومد موشك رو مي‌گرفت، دوباره مي‌برد تو آسمون. حالا باز جاي شكرش باقيه دوباره طرف خودمون نمي‌فرستاد. حتي اون موقع هم سعي كرديم با اشعه X بزنيمش، نمي‌دونم چي شد كه بدنش اشعه رو رد مي‌كرد هيچ طوريش نمي‌شد. اون هم اشعه X راست راستكي ها! خلاصه اينجوري شد كه ما فهميديم حتما يه خبرايي هست. دروغ نباشه، بعد از اين قضيه همه فرمانده هاي عراقي واله و شيداي ماموت شدن. جوري كه حتي خود من و معاونم ازش خواستيم باهامون عكس يادگاري بندازه. اون هم معطل نكرد و انداخت. بعد هم يه دست زد پشتمون و گفت: "مواظب ملت عراق باشيد". مستر پرزدينت كه شما باشي، ما بغض گلومون رو گرفته بود نمي‌دونستيم چكار كنيم. حالا همه فرمانده‌ها طرفدار ماموتن. شما هم مستر پرزيدنت، با عرض پوزش، ول معطليد.
در اين صحنه بوش گلوي خود را مي‌گيرد، صورتش سياه مي‌شود و به زمين مي‌افتد. نظاميان آمريكايي بصورت همسرايان مي‌خوانند: "ماموت احمدي نژاد دشمن هر ظلم و فساد"
"ما عكس مي‌خوايم يالا، يالا يالا يالا"
"توپ، تانك، پاتريوت نداره اثر به ماموت"

سوم خرداد61 - سوم خرداد 87

2008-05-24T12:03:00.004+04:30

دو برش از يك زمان، اما با 27 سال فاصله

برش اول: سوم خرداد 1361

از شب قبل، رزمندگان در حال حمله هستند. عمليات بيت‌المقدس با شدت در جريان است. جهان‌آرا شهيد شده، اما شهادت او خون تازه‌اي است در رگهاي رزمندگان. سربازان، شجاع و دلاور هستند. خاك خود را مي‌پرستند و همه زنان ايران را ناموس خود مي‌پندارند و كوچكترين تعدي به آنان را برنمي‌تابند. حادثه سوسنگرد، خون آنان را به جوش آورده و در پي به ذلت كشاندن دشمن هستند. فرماندهان، جوان اما خردمند و سلحشور هستند. پابپاي سربازان دليرانه مي‌جنگند تا يا شهيد شده يا شاهد پيروزي را در آغوش بكشند. صبح سوم خرداد، خرمشهر آزاد مي‌شود. همه ديوانه‌وار شاد مي‌شوند و به رقص و پاي‌كوبي درمي‌آيند. بستني و شيريني در شهرها پخش مي‌شود. چه طعم خوبي دارد آن بستني.

برش دوم: سوم خرداد 1387 - ساعت 7 بعد از ظهر

مكات: تهران، روبروي پارك ملت. جلوي در مغازه بستني‌فروشي صفي چند متري ايجاد شده. دوستان، زنان و شوهران، خواهر و برادر، پدر يا مادر در صف استاده‌اند تا بستني بخرند. بچه كوچكي مشتاقانه از درون كالسكه سرك مي‌كشد تا ببيند پدر چه وقت آن بستني خوشرنگ سبز و قرمز را به دستش مي‌دهد. همهمه و شلوغي در كار نيست. مزاحمتي براي ساير عابران ايجاد نمي‌شود چون پياده‌رو به همت شهرداري عريض شده است. ناگهان 6-7 موتور اسپرت كه هر كدام دو سوار دارند با صداهاي وحشتناك به پياده‌رو و صف بستني هجوم مي‌آورند. باورم نمي‌شود. سرباز هستند! دست هر كدام باتومي سياه است. فحش مي‌دهند. مي‌گويند گم شويد. گورتان را گم كنيد. بساطتان را جمع كنيد. و با باتوم مي‌زنند. به بساط بستني فروشي، به نرده‌هاي مغازه‌ها، عربده مي‌كشند. دختران جوان به گريه مي‌افتند. مردها هم مي‌ترسند اما بيشتر خشمگين مي شوند. سربازها از ته حلق فرياد ميزنند و فحش مي‌دهند. پدرها و مادرها جلوي چشم و گوش فرزندان را مي‌گيرند. همه به خيابان پناه مي‌برند اما حساب اينجا را هم كرده‌اند. يكي از موتورها به خيابان مي‌آيد و جمع ترسيده و پريشان را تار و مار مي‌كند. باتوم بر ماشيني فرود مي‌آيد. افسر راهنمايي و رانندگي، هاج و واج به صحنه نگاه مي‌كند. اصلا يادش رفته بايد ماشينها را هدايت كند. حتما از اينكه مهاجمان به نحوي همكارش محسوب مي‌شوند خشنود نيست. بچه كوچك داخل كالسكه، خودش را جمع مي‌كند و در حالي كه هق هق مي‌كند در كالسكه‌اش فرو مي‌رود. او ديگر بستني دوست نخواهد داشت. اين زنان و دختران، ديگر ناموس اين سربازان و فرمانده‌شان نيستند. دشمن هستند. دشمن. بايد كتك بخورند. بايد بترسند تا آدم شوند و ديگر بستني نخواهند. آن هم جلوي پارك ملت. بعد از 2 دقيقه موتورسوارها رفته‌اند. صاحبان بستني‌فروشي سرك ميكشند و كنترل مي‌كنند. بعد از 5 دقيقه، همه‌چيز مثل روز اولش است با اين تفاوت كه با هر ليس به بستني، فحشي نثار سربازان، فرمانده‌اش و ديگراني كه بالاتر نشسته‌اند مي‌شود. تخم نفرت كاشته شده و بايد منتظر درو محصولش بود. "الملك يبقي مع‌الكفر و لا يبقي مع‌الظلم"

اين واقعه را شاهد بودم و نسبت به آنچه اتفاق افتاد، واوي كم يا زياد نكردم.

اولين تجمع ملي جلوي يك سفارتخانه

2008-04-12T08:56:00.002+04:30

چه عجب نمرديم و ديديم بالاخره عده‌اي نه به خاطر سرسپردگي و يا حتي ساده‌لوحي مومنانه، كه به خاطر اين وطن جلوي يك سفارتخانه تجمع كردند. امروز كه روزنامه اعتماد رو مي‌خوندم،‌ ديدم كه روز پنجشنبه صبح عده‌اي از لرهاي بختياري جلوي سفارت امارات جمع شده‌اند و به ادعاهاي امارات درباره جزيره‌ةاي ايراني اعتراض كردند. براي من كه هميشه از خبرهاي تجمعهاي خودجوش! و مردمي! جلوي سفارتخونه‌ها كه اغلب با شكستن شيشه و تخريب همراهه كه البته پول همش هم از جيب ملت ايران دودستي تقديم اون سفارت ميشه حالم بهم مي‌خورد، شنيدن خبر اين تجمع اون هم توسط يكي از ريشه‌دارترين قومهاي ايراني مايه تعجب و البته خوشحالي و افتخار بود. چيزي كه جگرم رو بيشتر حال آورد، اين بود كه تجمع‌كنندگان به مناسبت سي و هفتمين سالگرد تشكيل كشور امارات، كيكي درست كردند كه روش نوشته بودند: كشور 7300 ساله ايران، سي و هفتمين سال تولد شيخ نشين امارات رو تبريك ميگويد!

حالا همه اين حرفها درست كه اين كشور 37 ساله داره همه سرمايه ايران 7300 ساله رو غارت مي‌كنه كه البته مقصر عمده اش خودمون (اگر به آقاي جهان پهلوان ح.ر و عقاب آسيا ن.ح بر نمي‌خورد) و صدالبته حكام نالايق و خائنمون هستند ولي به هر حال اين خبر باعث قلقلك اون ته‌مونده‌هاي وطن‌دوستي مون ميشه كه؟

بادبادك‌باز

2007-12-09T12:14:00.000+03:30

ديشب كتاب بادبادك‌باز رو تموم كردم. خونديد؟ نخونديد؟ آب دستتونه زمين بذاريد و بريد اين كتاب رو بخريد و بخونيد. يكي از زيباترين كتابهاييه كه به عمرم خوندم. به نظرم، خالد حسيني (نويسنده) براي نوشتن كتاب از جونش مايه گذاشته. روابط بين افراد،‌ درگيري‌هاي ذهني و عاطفي شخص اول،‌ و جو جامعه افغانستان رو عالي توصيف مي‌كنه. شايد ده جاي كتاب بود كه واقعا اشكم سرازير شد. اون هم من گاگول! همون جور كه عشق و عاطفه و احساسات انساني رو خوب به تصوير كشيده، سبعيت، درنده خويي و جزم‌انديشي رو هم عالي نشون داده. من فقط از اين تعجب مي‌كنم كه اين كتاب چجوري تو ايران اجازه چاپ گرفته چون توش بعضي نكته‌ها هست كه كاملا ممكنه به تريج قباي آقايون كه محصول خود خداوند هستند (نه چين!) بربخوره. خلاصه، اگر اين كتاب رو نخونيد، از دستتون رفته. اگر هم خونديد، نظراتتون رو براي من هم بنويسيد. (نميدونم اين بلاگر باز چه مرگشه فونتم به هم ريخته! خيلي جالبه هر پوستم با يه فونته. اينم يه نوعشه ديگه، وقتي هر صد سال آدم يه پست مي‌نويسه، نتيجه‌اش همينه ديگه. الان هم كه ميخوام پرانتز رو ببندم، ميدونم مي‌پره اول خط!براي همين مجبورم يه كاراكتر الكي آخر خط بذارم شما به روي خودتون نياريد ) ي

فيلم ضدايراني 300

2007-08-18T10:26:00.000+03:30

ديگه تا حالا همه حتي خواجه حافظ شيرازي هم موضوع فيلم 300 رو مي‌دونن يا حتي اون رو ديدن و در عين اينكه از صحنه‌هاي اكشن و جلوه‌هاي ويژه كامپيوتري فيلم و قطع شدن دست ها و پاها و ... لذت بردن، رگهاي گردنشون هم دچار تورم ناشي از سندرم ايران‌زدگي شده و خواهر و مادر كه هيچي، همه اقوام اناث و ذكور سازندگان و بازيگران و عوامل پشت و جلو و وسط صحنه و تداركات و ابدارچي و .... اين فيلم رو از زير و بالا جنبوندن و فحشهاي +18 الي +40 نصيب اونها كردن. نكته جالب و در عين حال غمناك اينه كه همه از اين فيلم شاكين، ولي در عين حال همه هم پول خرج كردن تا ببيننش! (البته بجز بعضيا كه طبق مرام و مسلك اشتراكي! عمل كردن و چند نفري با هم ديدن كه البته دليل عمده اون هم نه فقر فرهنگي و پايبند نبودن به اصل مترقي كپي‌رايت، بلكه وجود مشكلات از نوع جيبي و فايننشال (بابا زبان، تافل، ايلتس) هست. اما غرض از مزاحمت پس از مدتي مديد: امروز از طريق اينترنت يه خريد پستي كردم. وقتي همه مراحل انجام شد، تو صفحه جديدي كه باز شد، اصلا خودتون ببينيد من كه نبايد همه چيز رو توضيح بدم!

به تنظيمات خود دست نزنيد اشكال از بلاگ رولينگ است

2007-07-04T15:43:00.000+03:30

باز بعد از عمري سري به بلاگ زدم و ديدم من دوباره غافل شدم و سيستم بلاگ رولينگ فيلتر شده و لينك همه دوستان عزيز رفته! مجبورم صبر كنم مردوك ذليل نمرده برگرده و برام درست كنه من كه ديگه خودم جون و قوه اين كارا رو ندارم. تا اون موقع همين عكسهاي قبلي رو ببينيد. فعلا باي!

طالقان و ديگر هيچ

2007-06-16T15:02:00.000+03:30

تا سيستم ف.ي.ل.ت.ر دوباره راه نيفتاده، اين عكسها رو اينجا مي‌ذارم. حالشو ببريد. همشو خودم گرفتم. از طالقان و مناظر اون بخصوص نزديك سد نوساز طالقانه. البته اگر امت شهيدپرور تا چند وقت ديگه پر از شيشه نوشابه و كهنه بچه و بلال نصفه‌خورده نكننش

دوم خرداد، حماسه، دروغ يا..... ؟

2007-05-23T10:34:00.000+03:30

امروز سالگرد دوم خرداده. تاريخي كه خيلي چيزها رو به ياد ما مياره. هر كسي هم تلقي خاص خودش رو از اين تاريخ و اتفاقات بعدش داره. بعضيا معتقدند اين جريان باعث تغييرات عمده در شرايط كشور شده كه خيلي از اين تغييرات هم برگشت ناپذير نيست. انفجار ناگهاني جريات رسانه‌اي، آن هم از نوع انتقادي و انگشت گذاشتن روي خطوط قرمزي كه تا قبل از اون كسي جرات اشاره بهشون رو هم نداشت، نشانه‌دار كردن افراد خاصي كه به هر حال جزء سيستم حاكميتي هستند، رفع قداست دروغين از بعضي مفاهيم، اشخاص و اتفاقات، زير سوال بردن خيلي از وقايع و درخواست توضيح از مسوولين و مسببين آنها، اقبال ناگهاني مردم به تعقيب رويدادهاي جاري كشور (خود من تو اهواز ديدم كه يه راننده تريلي از ماشين پياده شد و سه چهار تا روزنامه، اون هم از نوع دوم خردادي خريد)، تحرك جدي در دانشگاه‌ها و اعتراض دانشجويان نسبت به مشكلات صنفي و سياسي، ايجاد تشكلها، احزاب، و جمعيت‌هاي جديد،‌ و خلاصه خيلي چيزهاي ديگه كه خودتون بهتر از من ميدونيد. آرزوشون هم برگشت به دوران قبليه و براي پيشرفت جامعه، همون نسخه دوم خرداد رو مي‌پيچند.
از طرف ديگه، خيلي‌ها اعتقاد دارند دوم خرداد، يك دروغ بزرگ بوده. دروغي براي سرپا نگهداشتن نظام حكومتي، چيزي كه به عنوان سوپاپ اطمينان عمل كرد تا انرژي انباشته مردم، صرف حركتي قانوني بشه و وارد مجراهاي ديگه نشه. اين عده معتقدند طراحان اين حركت، بطور كاملا حساب شده سود و زيان اون رو سنجيدند، عواقبش رو پذيرفتند و بطور گام به گام و كنترل شده اون رو جلو بردند. شاهدش رو هم، چرخش 180 درجه‌اي سيستم حكومتي بعد از دو دوره دولت اصلاحات و چرخش مجدد در رو همون پاشنه‌اي كه قبلا بود مي‌دونند.
اين وسط نگاه خيلي ها به اين موضوع نه سياهه و نه سفيد. نه اون رو يك حركت كاملا حماسي و خودجوش مي‌دونند كه كاملا از دست نظام در رفت و مجبور شد اون رو بپذيره، و نه يك توطئه پيچيده كه با سناريو دقيقي طرح و اجرا شده. معتقدند حركت دوم خرداد، پاسخي به نيازهاي طبيعي يك جامعه در حال گذار از سنت به مدرنيسم بوده كه تاريخش هم تموم شده اما به هر حال نقش خودش رو در اون برهه تاريخي ايفا كرده و اثرات خودش رو در جامعه ايراني گذاشته. حالا هم نوبت يك حركت ديگه، چيزي متفاوت و با نيازهاي امروزه. برگشت به عقب هم نه تنها هيچ مشكلي رو حل نمي‌كنه، بلكه باعث ايجاد يك دور و تسلسل تاريخي ميشه (چيزي كه ما ايرانيها به دليل نداشتن حافظه تاريخي، خيلي توش مهارت داريم).
چيزي كه بين اين عقايد و آراي مختلف و بعضا متضاد مي‌تونه جالب باشه، نظر كاربران اينترنته. شما با كدوم دسته موافقيد؟ با كدوم مخالفيد؟ چرا؟ اصلا شايد نظرتون، غير از مواردي باشه كه تو متن بالا اومده. پس لطفا نظر بديد. متشكرم.

مي‌مانم

2007-01-07T15:08:00.000+03:30

هواي پاييز را
ترنم مي‌كنم
وقتي روزنه‌هاي پوست
دانه‌هاي باران را
تنفس مي‌كنند

دوباره آمدم

آيينه عبرت!

2006-09-10T13:38:00.000+03:30

تقريبا دو ماهه كه مطلبي ننوشتم. حتي شرمنده بعضي از دوستان هم هستم كه آدرسشون عوض شده و من به روز نكردم. اگر بدونيد كه اين دو ماهه چه حال و روزگاري داشتم، حتما حق رو به من ميديد . آخه ناسلامتي در حال گذر از دوران شيرين تجرد به دوران نامعلوم تاهل بودم! (اميدوارم عيال اين پست رو هم فرصت نكنه بخونه). خلاصه، بله اول و آخر عمرم در اين زمينه رو هم گفتم و شدم مرد خانواده. ضرب المثل موش و سوراخ و جارو هم واقعا در مورد من گفتند چون تو اين هاگير واگير عروسي و مهمون شهرستان و جابجايي، به سرم زد كه خونه رو هم تغيير بدم. الهي هيچوقت روز بد نبينيد و با عمله و بنا و گچكار و كاشيكار و نقاش و لوله كش و كابينت ساز، اون هم از نوع زبون نفهمش سرو كارتون نيفته. من كه مي‌خواستم فقط يه ديوار آشپزخونه رو بردارم و كابينت رو عوض كنم، مجبور شدم طبق توصيه آقاي مهندس حاج علي (بناي مربوطه) تمامن خونه رو گچكاري هم بنمايم. ديگه ريخت و قيافه خودم هم كه ناسلامتي داماد بودم شده بود عين عمله‌هاي سرگذر منهاي كلاه نمدي. بعدش هم كه كاشي آشپزخونه و سنگ كف و كابينت و نقاشي و از همه بدتر تميز كردن كثافتكاريهاي آقايان و چيدن خونه و .... . خلاصه تو اين دوماهه حداقل 3، 4 كيلو وزن كم كردم و تقريبا ناپديد شدم. اونايي كه منو ديدن ميدونين كه اين 3، 4 كيلو براي من خيليه . از دو هفته مونده به عروسي هم كه حماليهاي مربوطه شروع شده و تا همين الان كه سه روز از عروسي گذشته، همچنان ادامه داره. ولي خداييش اگر كمكهاي خانواده عيال و خانواده خودم نبود، ديگه به ملكوت واصل شده بودم و الان مراسم عزا رو زمين و عروسي با حوري تو اون دنيا برام برقرار بود. تو اين فرصت از همين تريبون!! استفاده كرده و جدا از همه اونها تشكر مي كنم. تنها نكته مثبت اين سگ دو زدنها اينه كه ديگه آقايون به تمام جد و آبا و اخلاف و اسلافشون قهقهه مي‌زنن كه بار ديگه از اين ناپرهيزيا بكنن. من واقعا فكر مي‌كنم كسايي كه بيشتر از يه بار ازدواج مي‌كنن، مشكل ذهني دارن و بخشي از حافظه دورشون رو كاملا از دست دادن. مثل همين شوكت كه ديدين آخرش هم بدبخت شد. در جريان مراسم، اتفاقات جالبي هم پيش اومد كه به تدريج براتون مي‌نويسم، باشد كه چراغ راه آيندگان گردد!!!

هشتم تيرماه بر همگان مبارك

2006-07-03T14:18:00.000+03:30

اول اينكه اين پرده دوم اين نمايشنامه را بي‌خيال بشيد چون واقعا حسش نيست. ديگه از موضوع خيلي گذشته و لوث شده. بعدش هم مي‌دونم انقدر خودتون از اين صحنه ها و رفتارها ديدين كه تكرارش براتون خيلي جذاب كه نيست هيچي، ممكنه حالت شيرين تهوع رو هم براتون به ارمغان بياره.
و اما دوم كه خيلي مهم و حياتيه: روز 8 تير گذشت، اما يادش هميشه با مردم ايران مي‌مونه. همين روزهاي بزرگ هستند كه تاريخ و فرهنگ يك ملت رو مي‌سازند. و ملتي كه تاريخش رو فراموش كنه، هويتش رو از دست مي‌ده. به هرحال، روز 8 تير رو از طرف خودم به شما و از طرف شما به خودم تبريك مي‌گم. مي‌دونم كه وجدان داريد، شرف و غيرت داريد و كادوهاتون رو برام پست مي‌كنيد! پس 8 تير، روز تولد من مبارك.

نمايشنامه‌اي در دو پرده

2006-05-13T10:23:00.000+03:30

تمام آدمهاي اين داستان واقعي هستند اما اتفاقات كاملا خيالي است! ا
زمان: يك روز بعد از ظهر
مكان: متحرك، داخل يك تاكسي پيكان فرسوده دودزا
مسير حركت: از ميدان هفت‌تير به سمت ميدان انقلاب
شخصيتها: راننده، آقاي صندلي عقب، خانم صندلي عقب، آقاي صندلي جلو، من
فضا: من، آقاي صندلي عقب و خانم صندلي عقب كه به نظر مي‌رسد زن و شوهر، نامزد يا هر چيز ديگري باشند روي صندلي عقب تاكسي نشسته‌ايم. آقاي صندلي جلو هم قاعدتا جلو نشسته است. تكليف راننده هم كه معلوم است. مبدا همه مسافران ميدان هفت‌تير و مقصد همه ميدان انقلاب است. ا
پس از راه افتادن تاكسي و قبل از رسيدن به پل كريمخان

من: آقاي راننده، اگر همه مسافران انقلاب پياده مي‌شوند، پيشنهاد مي‌كنم بجاي مسير مستقيم از خيابان آبان برويم كه به ترافيك ميدان وليعصر نخوريم. ا

آقاي صندلي عقب: يعني چه آقا! براي همه تعيين تكليف مي‌كني؟ مسير اين تاكسيها بلوار كشاورز است. ا

خانم صندلي عقب [با صدايي آهسته در گوش آقاي صندلي عقب نجوا مي‌كند]: حالا تو باز خودتو عصباني نكن براي يه حرف بيخود. ا

من: آقاي محترم. بنده براي كسي تعيين تكليف نكردم. عرض كردم اگر مسير همه انقلاب است، بعد هم پيشنهاد كردم. در ضمن حرفم هم اصلا بيخود نيست. ا

راننده [در كمال تعجب من و بقيه مسافران]: ببينيد مسافران عزيز، اينجا مساله دموكراسي مطرح است. از همه راي‌گيري مي‌كنيم، راي اكثريت تعيين كننده است. ا

آقاي صندلي عقب: نخير آقا دموركاسي كيلو چنده؟ شما بايد مسير خودتو بري، قانون همينو ميگه، عرف همينو ميگه، شرع همينو ميگه.

آقاي صندلي جلو [برمي‌گردد و رو به عقب مي‌گويد]: بابا تو رو خدا ديگه تو اين مساله پاي شرع رو وسط نكشيد هر چي بدبختي داريم از اين قاطي كردن همه چيز با همه چيزه. ا
خانم صندلي عقب [باز هم با صدايي آهسته در گوش آقاي صندلي عقب نجوا مي‌كند]: اون مسير كه براي ما هم بهتره ميخوايم بريم سر وصال. ا

آقاي صندلي عقب [با صدايي نه چندان آهسته در گوش خانم صندلي عقب نجوا مي‌كند]: مي‌دونم ولي من بايد حال اين بچه قرتي رو بگيرم. ا

من: آقاي راننده، اصلا من اشتباه كردم. تا بيشتر فحش نخوردم لطفا مسير قبلي خودتونو ادامه بديد. ا

راننده: نخير ديگه نميشه رسيدم سر آبان بايد بپيچم! ا

آقاي صندلي عقب: ديدي بچه پررو آخر كار خودت رو كردي ما رو از كار و زندگي انداختي؟ حالتو ميگيرم فكر نكن اينجا شهر هرته! ا

من: اصلا آقا نگهدار من پياده مي‌شم حوصله جنگ و دعوا ندارم. ا

آقاي راننده: كرايه تا انقلاب رو بايد بدي ها! ا

(پايان قسمت اول)

تعطيلات خود را چگونه گذرانديد؟

2006-04-10T14:25:00.000+03:30

بهتر است اولين پستم تو سال جديد رو با كلمه خوبي شروع كنم و چه كلمه‌اي بهتر از بهتر (صنعت ادبي رو داشتيد؟!) . خوب تعطيلات خوش گذشت؟ خودتون رو با آجيل و شيريني و ميوه و چيزهاي ديگه خفه كرديد يا نه؟ شايد هم ديگران اين كار رو براي شما انجام دادند. بگذريم، براي من كه بد نبود. مخصوصا قسمت دوم تعطيلات كه ديگه سفر نبودم و مي‌تونستم مثل بچه آدم شب ساعت 12 كپه بذارم، صبح هم ساعت 9-10 بيدار بشم. آخه جاتون خالي چهار روز اول عيد شمال بودم و هيچ شبي زودتر از 5/2 -3 نميخوابيدم. ولي در كل بد نبود. بعضي وقتها خيلي خوبه كه اوقات آدم بطور كامل به بطالت بگذره ها! اصلا شايد لازمه هر از چندگاهي مثل خر كار كردن (بلا نسبت شما) يه مدتي آدم كاملا زمان و وقتشو به باد فنا بده و هر قدر مي‌تونه بطالت كنه (بطالت كردن داريم تو فارسي؟ اگر نه، بايد به اسم من ثبت شه ها!). ولي جاتون خالي، شمال هوا باروني و سرد. دريغ از يه ذره آفتاب و گرما. اين وضع البته براي من كه دوست دارم لم بدم و تفريحات ناسالم بكنم، چندان هم ناخوشايند نبود. ولي به هر حال عشق پياده‌روي ها و عشق دريا ها يه ذره ناراضي بودن كه اونم با " حالا بياين يه دست شلم بزنيم" يا "ماهواره يه فيلم توپ داره" كمي تا قسمتي راضي مي‌شدن. ولي امسال: اولا تصميم گرفتم يه خورده به كارام نظم بدم. آخه بلانسبت ديگه دارم مرد خانواده و از اين جور بدبختيا! مي‌شم (بابا مباركه به سلامتي. مرسي . كادوهاتون رو هم بدون هيچ چشمداشتي براي دعوت به مراسم برام با پست بفرستيد لطفا). من كه الان همه چيزم رو مادرم جمع و جور مي‌كنه و اگر يه ماه اتاقم رو مرتب نكنه يا خودم توش گم مي‌شم يا بوي سطل آشغالم محل رو برمي‌داره خيلي بايد تلاش كنم كه زير بار زندگي مسوولانه فارغ نشم. البته پنجاه درصد قضيه حله. اونم اينه كه خودم مي‌دونم چه اعجوبه‌اي در ريخت و پاش و نامنظمي هستم! مي‌مونه پنجاه درصد ديگه كه اونم با مساعدتهاي عيال محترم و عزيز (فكر مي‌كنين اين پست رو مي‌خونه؟ آره؟ پس:) و بسيار زحمتكش و صبور و پرتحمل و داراي درك بالا و دونستن اينكه مردها عموما شلخته هستند و آخرش اين خودشونند كه بايد اين بخش از بار زندگي رو به دوش بكشند، حل مي‌شه. ولي حداقل تصميم گرفتم كه در كار خودم كمي منظم تر باشم، خروجي بيشتري داشته باشم (بي تربيتا منظورم از نظر علمي بود نه گوارشي) و سطح خودم رو بالاتر ببرم. اولين كارم در اين زمينه هم اين بوده كه ديگه تو محل كار قيد لباس اسپورت رو زدم و با كت و شلوار و خيلي مرتب و تميز و رييس وار! ميام سر كار. حالا اينكه لباس به نظم و ترتيب و بالا رفتن سطح چه ربطي داره چيزيه كه اگر خودتون به سلامتي بعد از 120 سال اداره‌اي و پشت ميز نشين شديد مي‌فهميد و در دل فاتحه‌اي هم براي رفتگان من و احيانا خودم مي‌خونيد. ميخوام تو سال جديد يه سر و صورتي هم به وبلاگ بدم و از اين وضع بي حال و كم مراجع (ديگه خودمون ميدونيم كه چه خبره بابا!) درش بيارم. اولين فكرم هم اينه كه در سال جديد به قيد قرعه با بازديدكنندگان 1000 تا خودرو، ببخشيد خودكار بيك اصل فرد اعلا با رنگ دلخواه و در و ساچمه سر و ته بندي اهدا ميشه. من ديگه حجت رو تموم كردم. حالا ميخواي بيا، ميخواي نيا. خودكار از دستت رفته اگر نياي. در ضمن براي شركت در قرعه‌كشي بايد حتما براي حداقل 5 پست، نظر بدي. هر نظر براي هر پست 1 امتياز! ا

نوروز مبارك

2006-03-15T09:53:00.000+03:30

دلم به حال اونهايي مي‌سوزه كه الان تو ايران نيستند و نمي‌تونند تحولات و پيشرفت‌هاي شگفت‌انگيزي رو كه داخل كشور اتفاق مي‌افته ببينند. تو پست قبليم به يكي از اونها اشاره كردم. نمونه‌هاي مشابه هم زياد هست. مثلا شايد در جريان باشيد كه در مسابقات جهاني ژيمناستيك هنري كه همين اسفند در تهران برگذار شد، حراست تربيت بدني تمام خانمهاي حاضر در ورزشگاه رو خيلي محترمانه بيرون كرد. جالب اينجاست كه بيشتر اين خانمها مسوولين برگزار كننده مسابقات يا مترجم تيمهاي خارجي بودند. نمونه ديگر هم تجمع روز زن بود كه در پارك دانشجو برگذار شد و توسط نيروي انتظامي به خشونت كشيده شد. اما مي‌خوام يه ذره از فمينيسم بازي بيرون بيام و به مساله ديگه‌اي بپردازم (چقدر كلمات ديگه و بپردازم به هم ميان ها!). اونم دفن شهدا در دانشگاه‌هاست كه براي اولين بار در دانشگاه شهيد رجايي عملي شد اما بار دوم كه همين پريروز بود در دانشگاه شريف و با كلي جنجال. من براي شهدا احترام زيادي قائلم. به هر حال اون موقعي كه ما تو خونه‌مون نشسته بوديم، يه عده مشغول دفاع از كشور بودن و جونشون رو سر اين موضوع گذاشتند. مطمئن هستم كه اگر الان هم شرايط مشابهي پيش بياد، باز هم جوونها همين كار رو مي‌كنند. اما از چيزي كه به شدت متنفرم، دورويي و استفاده ابزاري، اونم به كثيفترين وجه از بهترين اسطوره‌هاي اين مملكته. آش شلم شوربايي درست شده كه وسط اون يه عده خودشونو مي‌ندازن وسط و استفاده مي‌برن. برنامه‌اي كه توسط "حاج سعيد حداديان" چيده بيشه معلومه چي از آب در‌مياد ديگه. جالب اينه كه خيلي از فرزندان شهدا هم نسبت به اين موضوع اعتراض كردند و اونو مايه وهن شهدا و روح شهادت دونستند. اخبار كامل اين ماجرا رو مي‌تونيد تو سايتها بخونيد. ا
چهارشنبه سوري هم با همه خوبي و بدي، سر و صدا، خاطره و هيجان، تلخي و شيرينيش تموم شد و رفت. كاري به اين ندارم كه چندتا چشم كور شد، چند تا دست قطع شد، چند تا خونه ريخت يا چند تا صورت سوخت. اينو نمي‌فهمم كه نيروي انتظامي كه اينهمه دم از پيشرفت در وجوه تكنولوژي و نيروي انساني ميزنه، نميتونه يه شادي خياباني ساده رو كنترل كنه. البته اين فقط به نيروي انتظامي برنميگرده. مسوولين فرهنگي اين مملكت هنوز براي چهارشنبه سوري تعريف واحدي ندارند. يه عده اونو مصداق كفر و شرك و آتش پرستي ميدونن. يه عده اونو سنتي ميدونن كه چون مربوط به قبل از اسلامه با خيلي از چيزاي ديگه مثل عيد نوروز و سيزده بدر بايد از بيخ و بن كنده بشه. عده كمتري ميگن كه نبايد چشمها رو روش بست ولي بايد محدودش كرد تا كم كم از سر مردم بيفته. عده بسيار كمتري هم معتقدند اگر بهش جهت داد و مردم رو براي برگذاري يه مراسم بي‌خطر توجيه كرد، مناسبه. عده بسيار بسيار كمتري هم معتقدند كه اين از رسوم ايرانيها و جزء هويت اونهاست. نميشه از بين برد يا جوري محدودش كرد كه هويت خودشو از دست بده. جالب اينجاست تعداد افراد معتقد به هر كدوم از اين ديدگاه‌ها در بين مردم دقيقا نسبت عكس با تعدادشون بين مسوولين داره. يعني ما واقعا تو يك كشور بعد از 27 سال نميتونيم شب عيد، يه كارنوال شادي همراه با آتش‌بازي راه بندازيم كه مردم هم يه ذره طعم شادي رو بچشند، هم احساس كنند كه به سنتها احترام گذاشته شده و هم مراسم كم خطر و كم هزينه‌اي برگذار بشه؟ببخشيد خيلي روده‌درازي كردم اما گفتني زياد بود. همين حالا هم عيدتون رو تبريك مي‌گم و اميدوارم سال نو براي همه سال خوب، بدون تحريم!! و پرباري باشه. راستي، حالا كه خوندي، نظرتو بده جاي دوري نميره. ا

سلامي دوباره

2006-03-04T12:34:00.000+03:30

كجايي بابا هيچ خبري ازت نيست. مردي؟ عاشق شدي؟ دپرس شدي رفتي تو لاك خودت؟ همين روزهاست كه از بالاي ساختمان پلاسكو خودت رو بندازي پايين؟ نه، هيچكدام از اين خبرها نيست. تنها دليل بروز نشدنم، نداشتن اينترنت و اكانت بود كه البته "تحت الشعار" دليل مهمتر يعني فراخي باسن (با عرض معذرت ديگه خودمون كه ميدونيم چيكاره‌ايم) قرار گرفته بود. اين احوالپرسي ها رو هم چون كسي نبود كه نگرانم بشه (بميرم براي غريبيت مادر) از خودم در آوردم. ما كه مثل بعضيها نيستيم تا چند روز آپديت نكنيم همه دلواپسمون بشن! ماييم و نواي بي نوايي. و اما بعد: ا
نميدونم اين قضيه بازي ايران و كاستاريكا رو شنيديد يا نه،‌ شايد هم ديده باشيد يا اصلا خودتون بطور زنده شاهد ماجرا باشيد. موضوع از اين قراره كه يه عده از خانومهاي باحال و با جربزه، قرار مي‌ذارن كه براي دومين بار برن استاديوم آزادي (بار اول بازي ايران و بحرين بوده) و تابوي رفتن خانومها به استاديومهاي ورزشي رو بشكنن. البته مطمئنا اين كار در بالا بردن جو فرهنگي استاديومها و كاهش تعداد شيرهاي سماور و ساير اقلام خيلي موثره. اما برخلاف دفعه قبل و حضور موفق اين دخترا در استاديوم براي بازي ايران و بحرين، اين بار نيروي انتظامي با دليل و منطق و بسيار مودبانه پس از گرفتن پرچم و پاره كردن اون (پرچم ايران رو ميگم نه دانمارك ها!) و نوازش مختصر دخترا، اونها رو سوار ماشين مي‌كنه و يكي از برادران هم به قرآن قسم مي‌خوره كه اين ماشين ميره تو ورزشگاه. نشون به اون نشوني كه ماشين سر از ميدان آزادي در مياره و همه بچه‌ها رو اونجا از ماشين ميريزن پايين. البته كار اين برادر ما كاملا قابل دركه چون تقيه يكي از اصول مسلم ماست و در مواقعي كه زندگي و بقيه چيزهاي آدم در خطر باشه، مي‌تونه تقيه كنه و دروغ مصلحت آميز بگه و حتي قسم دروغ بخوره. چه چيزي هم از يكسري لچك به سر جوون و جاهل و عشق فوتبال و قائل به حقوق زن خطرناكتر؟ بالاخره اين برادران ما كه اين چيزا رو بهتر مي‌دونن. كلي كلاس عقيدتي سياسي دارن و از كلي فيلتر رد شدن تا به اينجا رسيدن. درباره اين عكسي هم كه تو اينترنت پخش شده نكته زير قابل بحث است:كاملا مشخصه كه عكس جعلي و دستكاري شده است. اين روزها هركسي ميتونه با فتوشاپ، مثلا يه عكس از يه برادر نيروي انتظامي كه داره لگد محكمي به دهان آمريكا ميزنه برداره، كنارش يه عكس از يه دختر جوون كه در راستاي انرژي هسته‌اي حق مسلم ماست دور تاسيسات اتمي حلقه زده و پرچم ايران رو دوششه بذاره، يه ذره گل و بته از پارك لاله دورشون بچينه و به نام برخورد نيروي انتظامي و به كام آمريكاي جهانخوار منتشر كنه. هر كي هم كه تو مونتاژ بودن عكس شك داره، مي‌تونه به واحد كامپيوتر و حراست نيروي انتظامي مراجعه بكنه. اگر عمري بود، باز هم از اين ماجرا براتون مينويسم چون مطمئنم دنباله‌دار ميشه. فعلا تا بعد. ا

تحليل

2006-01-25T11:19:00.000+03:30

قرار نبود تو اين بلاگ پست سياسي بنويسم اما يك چيزي كه خيلي ذهنم رو قلقلك مي‌دهد، مي‌خواهم با شما در ميان بگذارم. الان همه مردم از بقال و چقال و قصاب بگير تا استاد دانشگاه و دكتر و مهندس به نحوي با قضيه فناوري هسته‌اي ارتباط برقرار كردند. موضوع اين است كه اروپا طرح غني سازي اورانيوم در خاك روسيه را مطرح كرد. اين پيشنهاد به مذاق روسها هم خوش آمد چون به اين روش هم امكان چاپيدن بيشتر ايران و هم داشتن گلوگاه توليد مواد اوليه انرژي هسته‌اي در دستشان بود. بنابراين حسابي حال كردند و از طرفي اروپا هم ديد كه با اين پيشنهاد هم مي‌تواند مقدار مقاومت طرف ايراني را محك بزند، هم اگر ايران اين پيشنهاد را قبول كند خيالش از غني سازي در ايران و تبعات بعدي آن راحت مي‌شود و هم هر وقت بخواهد، با تعامل با روسيه مي‌تواند جلوي ارسال اين مواد به ايران را بگيرد. از طرف ديگر اگر ايران اين پيشنهاد را رد كند، هم روسيه وارد تيم غرب مي‌شود و هم مي‌تواند ادعا كند كه ما همه تلاش خودمان را كرديم و به اين ترتيب افكار عمومي جهان را هدايت كند. ا
اما چيزي كه در محاسبات اروپاييها از قلم افتاده بود، زرنگي و به تعبير من "مارمولك" بودن اين طرف است. ايران به تازگي پيشنهاد جديدي مطرح كرده است: اگر ميخواهيد ما غني‌سازي نكنيم، بايد چين هم در طرح روسيه مشاركت كند! بابا ايوالله! با اين پيشنهاد اولا توپ مجددا در زمين غرب مي‌افتد و زمان، كه از نظر طرف ايراني پربها ترين عامل است، خريده مي‌شود، ثانيا چين هم كه نصيبي از اين سفره مي‌برد وارد اردوي ايران مي‌شود، ثالثا احتمال سوءاستفاده روسيه به عنوان تنها منبع تامين كننده مواد اوليه كم مي‌شود، رابعا ايران مي‌تواند ادعا كند كه ما هم پيشنهاد سازنده داديم و اين اروپاييها هستند كه لجبازي مي‌كنند. خامسا اگر اين پيشنهاد پذيرفته شود، تا زماني كه نحوه تعامل طرفين (ايران – روسيه – چين) مشخص و جزييات آن تدوين شود، ايران مي‌تواند خيلي كارها بكند! حالا باز هم بگوييد اين طرفيها گاگول هستند و چيزي سرشان نمي‌شود. ا

شما هم؟

2006-01-14T15:47:00.000+03:30

اسمش رو حسادت نمي‌ذارم، يه جور سرخوردگي. انتظاري كه از خودت داشته باشي و برآورده نشه. سطحي كه خودت رو تو اون تصور مي‍كني ولي متوجه مي‌شي كه خيلي پايين تري. كسايي كه موقع مدرسه رفتنت جاي خودشون رو خيس مي‌كردن يا دستشون مدام تو دماغشون بود، ميبيني كه از تو بالاتر پريدن يا اينجوري كه پيش مي‌رن بالاتر ميپرن. چرا اينجوريه؟ يادمه خودم هم وقتي بزرگترا رو مي‌ديدم كه تو جواب يه سوال ساده كه من يه الف بچه مثل آب خوردن بلدم ميمونن كلي حال ميكردم. وقتي تمام جواباي "مسابقه هفته" رو ميدادم، قند تو دل بابام آب مي‌شد كه آي قربون بچم برم. تو فاميل و دوست و آشنا به تمام صفات خوب مثل باهوشي، مودب بودن، پركاربودن و ... معروف بودم. ولي خودم رو كه نمي‌تونم گول بزنم. يه آدم متوسط به پايين كه درجا مي‍زنه. مثل خر بامزي كه وسط ميدون مسابقه نشست تا همه ازش جلو بزنن. شايد سن كه بالا ميره، رشد انساني آدم هم متوقف ميشه؟ ولي من آدمايي رو مي‌شناسم كه هر چي سنشون بالاتر رفته، خودشون هم بالا رفتن. نميدونم، شايد توقعم از خودم زياده؟ شايد از اول اگر خودمو خيلي دست بالا نمي‌گرفتم، الان به ايني كه هستم يا دارم مي‌شم راضي بودم؟ شايد اين كه فقط بالاتر از خودم رو دارم ميبينم كار دستم داده؟ شايد هنوز هم خوب و گل و بلبلم و فقط يه احساس افسردگي آني باعث شده اين خزعبلات رو سر هم كنم؟ نمي‌دونم شايد... 1

----------------------------------------
لازم مي‌دونم در همين جا به همه خوانندگان عزيز اخطار كنم كه اگر برام كامنت نذاريد، ناراحت ميشم! تهديدم يه چيزي تو مايه‌هاي ارسال پرونده به شوراي امنيت بود نه؟! 1

هشت پا ولي صفر مغز

2006-01-02T12:19:00.000+03:30

پنجشنبه شب با اهل و عيال رفتم سينما فيلم هشت‌پا. تنها نكته مثبت اين سينما رفتن اين بود كه بليتش مجاني بود وگرنه آي مي‌سوختم از اينكه پول بي‌زبون رو دور ريختم. بماند كه وقت نازنين به هر حال به .... رفت (خود سانسوري رو حال كرديد؟). وقتي فيلم تموم شد، انتظار داشتم از بلندگو اعلام كنند كه تماشاچيان عزيز براي ديدن بخش دوم فيلم فردا شب تشريف بياوريد! سناريو مزخرف، بازي ها مصنوعي و همش ادا در آوردن. كارگرداني بيخود. صداگذاري بي‌كيفيت و ... .فقط يك صحنه فيلم رو براتون بگم كه توش يك خانم پليس چادري يك ربع دنبال ماشيني كه دخترها توش نشستند و پولها رو قايم كردند ويراژ ميده و آرتيست بازي در مياره و وقتي بالاخره بهشون ميرسه، از تو صندوق عقبش (صندوق عقب ماشينش يه وقت سوء تعبير نشه) آب درمياره و بهشون ميده تا صورت و آرايششون رو پاك كنند. بعدش هم روسريشون رو جلو ميكشه! خوب خدا رو شكر كه مملكت ما همين راننده هاي فرمول يك خانم رو كم داشت كه اون هم برطرف شد. فقط من نميدونم چرا اين فيلم جزو فيلمهاي پر فروش شده چون هر كي ديده دچار گاستروآنتريت حاد شده. احتمالا هر كي رفته، به اطرافيان گفته تا حالا فيلم به اين مزخرفي نديده بودم. طرف هم براي اينكه كم نياره و مزخرف ترين فيلم سال رو ديده باشه، دست بي.اف يا جي.اف مشروع يا غير مشروع رو گرفته و رفته سينما. به نظر من داودنژاد مزخرف ساز نبود. نميدونم شايد شرايط روش تاثير گذاشته باشه. حتي بازي فروتن هم با بازيهاي قبليش قابل مقايسه نبود و همش قر گردن ميومد. خلاصه بدجوري تو ذوقم خورد. برعكس مكس كه كلي باهاش حال كردم. حالا هركي هرچي ميخواد بگه. به نظر من كه مكس چند تا لايه داشت. يه لايه كه همون قر و اطوار و آوازهاي ريتميك بود اما تو لايه هاي عميقتر واقعا حرفايي براي گفتن داشت و به اخلاق و عادات و اشخاصي هم بدجوري تيكه مينداخت. كيوان هم مطلب جالبي در اين باره نوشته.

----------------------------------------
راستي هپي نيو ير! (بدبختيه نميشه انگليسي نوشت ها). ا

شباهت

2005-12-27T08:34:00.000+03:30

مي گلگون و لب لعل شبيهند ولي
تلخ مي، وين لعل فام شيرين باشد
ساقيا مي ده و اي يار لبي بر لب نه
تا پس از تلخي آن يك، كام شيرين باشد

----------------------------------------------

دوست داريد تو اين هواي سرد كجا بوديد؟ هاوايي؟ جزاير قناري؟ جنوب ايران؟ دوبي؟ يا شايد جهنم؟

جلو يا عقب؟! ا

2005-12-12T10:19:00.000+03:30

همه مينويسند، بگذار من هم بنويسم. همه از حادثه سقوط هواپيما ناراحتند. از كشته شدن اين همه خبرنگار و تصويربردار و گزارشگر و كادر ارتشي و پروازي، كه بيشترشان هم جوان بودند شوكه و غمگينند. الان وقت اين است كه فرياد وااسفا سرداد. فرياد كه اين چه سيستم حمل و نقلي است، چرا اينقدر ناامني و بي كفايتي، چرا با جان مردم بازي مي‌كنيد، و هزار چراي ديگر. اما بگذاريد با استفاده از ماشين زمان، كمي گذشت زمان را سريعتر كنيم. الان ما نه 1000 سال جلوتر، بلكه يك سال، فقط يكسال به جلو رفته‌ايم و امروز بيست و يكم آذر سال 1385 است. مردم سوار همان هواپيماها (كه به اندازه يكسال هم فرسوده تر شده اند) مي‌شوند، در همين هواي آلوده تنفس مي‌كنند، همان گوشت آلوده را مي‌خورند، و در اثر وبا مي‌ميرند. سوالات كنكور و آزمون دستياري امسال هم لو رفته است، امسال هم پژو 405 ها آتش مي‌گيرند و كارخانه ها هزار هزار ماشين دودزا و پر مصرف بيرون مي‌دهند. خيابان ها شلوغتر شده اند. در همين مدت 547500 ماشين به ترافيك تهران كه حالا ديگر محدوده طرح ترافيك و طرح اضطراري و طرح فوق اضطراري و طرح شرايط بحران و .... تقريبا تمام آنرا گرفته اضافه شده‌اند. ديگر تمام روستاي اسماعيل‌آباد در حاشيه تهران را نفت گرفته و اهالي آب را به جاي جوشاندن اول مي‌سوزانند! در عوض كار در عسلويه و پارس جنوبي تعطيل شده و كارخانه هاي صنعتي با يك چهارم ظرفيت كار مي‌كنند. در جنوب تهران و مناطقي از كلان شهرهاي ديگر بيجه هاي جديد پيدا شده‌اند و آمار ايدز و اعتياد و مصرف قرصهاي روانگردان نتايج جالبي را نشان نمي‌دهد. آمار ازدواج 10 درصد كاهش و آمار طلاق 15 درصد افزايش را نشان مي‌دهد! حقوق كارمندان 12 درصد و تورم 16 درصد افزايش يافته است. و ..... در ضمن اسراييل هم محو نشده است و به آلمان يا اتريش م انتقال نيافته است. ا
تصور كنيد حركت ماشين زمان را سريعتر كنيم و به 10 سال آينده برويم. نه، من كه نميخواهم اين كار را بكنم. فكر مي‌كنم شما هم تمايلي به اين كار نداشته باشيد. بنابراين ترجيح ميدهم از همه مزاياي تكنولوژي بگذرم و به جاي جلو، به عقب، به 100 سال گذشته برگردم. راستي، آن موقع اينترنت و وبلاگ نبود. پس فعلا خداحافظ! ا

مسير

2005-12-06T11:48:00.000+03:30

در مسير شيبدار زندگي
با كسالتي مدام مي‌روم
در طنين خنده‌هاي شاد كودكان
سست و بي رمق بسان يك غزال پير
آگه از نهايت مسير
با دو پاي خود به دام مي‌روم

ديگر از شميم روحبخش غنچه ها
از صداي عشقبازي نسيم
با كمند گيسوان بيدهاي رسته در ميان كوچه ها
لذتي نمي‌برم
از طنين ضربه‌هاي موجهاي سهمگين
بر سترگ صخره‌هاي پير
چون گذشته ها ز فرط سرخوشي
پيرهن نمي‌درم

روز من گذشت و روزگار من گذشت
حال، روز و روزگار ديگري است
آنكه بود يار من
در گذر ز شيبهاي راه زندگي
در صعودها، سقوط ها
در فرازها، فرودها
حال، يار ديگري است

در مسير شيبدار زندگي
با كسالتي مدام مي‌روم
در طنين خنده‌هاي شاد كودكان
سست و بي رمق بسان يك غزال پير
آگه از نهايت مسير
با دو پاي خود به دام مي‌روم

خوش يه حالت رابينسون

2005-11-16T11:37:00.000+03:30

گاهي وقتها به شدت به رابينسون كروزوئه حسادت مي‌كنم. جزيره خودش را داشت، غار خودش را داشت، شكار مي‌كرد، ماهي مي‌گرفت، ميوه ميچيد و براي تنها چيزي كه مي‌جنگيد زنده ماندن در محيطي عاري از هر انسان بود. مجبور بود براي تلف نشدن از گرسنگي، تشنگي، سرما و بيماري با محيط وحشي اطراف بجنگد. هر دقيقه از زندگيش نقشه كشي براي بقا بود. اما مجبور نبود در جامعه متمدن انساني براي رهايي از چنبره آداب، رسوم، عقايد مختلف و متغير و گاه متضاد اجزاء تشكيل دهنده اين جامعه بجنگد. مجبور نبود براي توجيه اطرافيان نسبت به برداشتهاي اشتباه از رفتار و گفتار خود، خودش را به در و ديوار بزند. مجبور نبود براي جبران اشتباهات گذشته خود اشتباهات بزرگتري مرتكب شود. در اين جامعه متمدن مجبور نبود با افرادي كه به شدت احساس اشتراك فكري مي‌كرد درباره بديهي‌ترين اصول پذيرفته شده توسط خودش وارد بحث و دعوا بشود. زندگيش سخت بود اما مشكلاتش در تنهايي خودش بود. از تمام مظاهر و مواهب زندگي متمدن دور بود، عشق و محبت و عاطفه اطرافيان را در دسترس نداشت، تكيه‌گاه و دوست نداشت (گرچه بعدا جمعه را يافت)، رفاه و آسايش و برخورداري از لذات زندگي آرزويي دست‌نايافتني برايش بود اما هرچه بود خودش بود. نمي‌دانم، شايد بايد اينها را از خودش پرسيد. اما بدانيد، گاهي وقتها به شدت به او حسادت مي‌كنم. گاهي وقتها مثل امروز كه با سردرد و احساس مرگ از خواب بيدار شدم.

مرگ و زندگي

2005-11-02T11:30:00.000+03:30

چه احساس خوبي داري وقتي لازم نباشد صبح ساعت 6 از خواب بيدار شوي، صبحانه را با بي ميلي بخوري و بين انبوه آدمهاي ديگري كه آنها هم صبحانه‌شان را با بي ميلي خورده‌اند در ترافيك سنگين صبحگاهي سر كار بروي. چه احساس خوبي داري وقتي بجاي له شدن در اتوبوس يا زير باران منتظر تاكسي بودن در بستر گرم و نرم اما غيرعاديت دراز كشيده باشي و به هيچ چيز فكر نكني. چه احساس خوبي داري وقتي تمام ترديدها، ناراحتي ها، غصه ها و ترسهايت از تو دور شده‌اند و شادي، يك شادي وصف ناپذير جاي آنها را گرفته است. چه احساس خوبي داري وقتي لازم نيست به زور عاشق باشي، به زور متنفر شوي، به زور مومن و معتقد يا بي‌ايمان و كافر باشي، به زور لباس بپوشي و به زور برهنه شوي. چه احساس خوبي داري وقتي نبايد اتاقت را مرتب كني، نبايد زباله ها را راس ساعت دم در بگذاري، نبايد ظرفهاي شب مانده را بشوري، نبايد لوله آب را كه تركيده است عوض كني، نبايد حواست به تولد زن‌دايي دختر عمه مادرت باشد و برايش هديه بخري، نبايد ماشين را براي صافكاري ببري. فقط بين اين همه احساس خوب ممكن است كمي ريزش خاك، كمي رطوبت زمين و كمي تنهايي و تاريكي اذيتت كني. چه احساس خوبي داري اگر مرده باشي.

اما احساس بهتري داري اگر عاشق باشي. احساس بهتري داري اگر به خاطر عشقت صبح ساعت 6 بيدار شوي، صبحانه را با بي ميلي بخوري و بين آدمهاي ديگر يا در اتوبوس له شوي و يا زير باران منتظر تاكسي بماني. احساس بهتري داري اگر به خاطر عشقت دچار ترديد، ناراحتي، غصه و ترس شوي. احساس بهتري داري اگر به خاطر عشقت، به زور عاشق و متنفر، مومن و كافر باشي، به زور لباس بپوشي يا به زور برهنه شوي. احساس بهتري داري اگر به خاطر عشقت اتاقت را مرتب كني، زباله ها را جمع كني، لوله را تعمير كني و ظرفها را بشوري. چقدر احساست بهتر است وقتي به خاطر عشقت براي تولد زن دايي دختر عمه مادرت هديه مي‌خري و به خاطر عشقت ماشين را به صافكاري مي‌بري. آنقدر احساست بهتر است كه ديگر حتي ريزش خاك، رطوبت زمين، تنهايي و تاريكي هم اذيتت نمي‌كند. چقدر احساست عاليست وقتي به خاطر عشقت مرده‌اي.

پيغام كوتاه

2005-10-30T09:58:00.000+03:30

چند روز پيش قضيه جالب و خنده دار و در عين حال اعصاب خوردكني براي دوستم اتفاق افتاد. فكر كنم در جريان كيفيت جديد سيستم پيام كوتاه موبايل قرار گرفته باشيد. همه ازش شاكيند چون پيغامها يا نميرسه، يا خيلي دير ميرسه. خدا نكنه يكي يه پيغام فوري مرگ و زندگي داشته باشه. از آنتن دادن موبايلها كه دل كنده بوديم،‌دلمون به اين پيغامها خوش بود كه اونم اينجوري شد. خلاصه رفيقم زنگ زد و با يه صداي لرزون گفت: اين پيغام رو تو برام فرستادي؟ گفتم چه پيغامي؟ گفت برام يه پيغام (اه مرده شور اين بلاگ اسپات رو ببره كه توش نميشه تركيبي انگليسي و فارسي نوشت هي به جاي اس ام اس به انگليسي مجبورم بنويسم پيغام) اومده با شماره 1000 . نوشته سيستم پيام كوتاه شما به علت ارسال پيامهاي غير اخلاقي ظرف 48 ساعت آينده قطع مي‌شود. جون من تو نبودي؟ براش هزار تا قسم و آيه خوردم كه نه بابا مگه من مرض دارم. ولي شماره 1000 خيلي خفن بود. تريپ اطلاعاتي و امنيتي بود ها! از همه مهمتر اينكه دوستم هر چي پيام كوتاه ميفرستاد به دست گيرنده نميرسيد. بيچاره هي زنگ ميزد ميگفت پيغامم رسيد يا نه؟! بالاخره فرداش زنگ زد گفت كار دوستم بوده. يارو از يه سايت ايراني ارسال رايگان پيام كوتاه با امكان تغيير شماره تلفن براش اس ام اس (به جهنم ديگه اينطوري مينويسم از كلمه پيام و پيغام حالم به هم خورد) فرستاده. رفيقم برام تعريف كرد دوستش مشابه اين اس ام اس رو براي رييس خودش هم فرستاده رييسش از صبح رفته تو اتاق در رو رو خودش بسته بيرون نيومده! راستي اگر آدرس سايت رو خواستيد اي‌ميل خودتون روبديد براتون ميل ميزنم. اين كار رو هم محض رضاي خدا نميكنم ها چون به هر نفري كه ميل بزني آدرس سايت رو بدي به تعداد اس ام اس هاي مجانيت اضافه ميشه. فعلا

حس

2005-10-30T09:56:00.000+03:30

بعد از چند سال، شب قدر با پدرم رفتم مسجد. نمي‌دنم چه حسي باعث شد برم. من اصلا از اين تيپ عزاداريهاي همراه با ضجه و ناله خوشم نمياد. ولي امسال يه حسي منو با خودش كشوند و برد. شب بيست و يكم بود و حال و هواي شب قدر با شهادت مخلوط. نشستم تو مسجد و دعاي جوشن كبير رو گرفتم دستم. نميدونم چرا ولي همين كه شروع به خوندن كردم اشك تو چشام حلقه زد بطوري كه متن رو درست حسابي نميديدم. شايد به خاطر حال و هوا بود يا به خاطر احساس دلتنگي كه براي اين فضا داشتم. شايد هم يه حس تعريف پذير و عكس العمل مكانيكي و فيزيولوژيكي بدن به تحريكات بيروني بود! هر چي بود من خيلي باهاش راحت بودم و دوستش داشتم. با وجود اين تعريفهايي كه از قبل پيش خودم داشتم مثل اينكه آره اين دعاها همش نوشته علامه مجلسي، آخوند درباري دوره صفويه و نويسنده مطالبي مثل حليه‌المتقينه و .... ولي باز با خوندن اين دعا احساس خوبي بهم دست ميداد. بعد از دعا هم چون به شدت خوابم ميومد منتظر سخراني و قرآن به سر گرفتن و باقي قضايا نشدم و اومدم خونه. همون جا تصميم گرفتم كه چند سال بعد دوباره برم مسجد! ا

پس از تاخير

2005-10-22T11:22:00.000+03:30

نه به اون روزها كه هر روز دو تا پست مي‌نوشتم، نه به حالا كه از هيجدهم مهر به روز نكردم. فكر ميكنم يه تنبلي به خصوص به همراه احساس لذت بخش عدم تعهد نسبت به وبلاگ باعث اين موضوع ميشه. از طرف ديگه كمبودن تعداد كسايي كه سر ميزنند يا نظر ميذارند آدم رو يه جورايي دلسرد ميكنه. فكر ميكنم اين حس تو بقيه هم مشترك باشه و شايد هم مسري چون دوستاي بلاگستان هم به اين بيماري دچار شدن و دير به دير بروز ميكنند. اون از اهورا كه دنبال پيدا كردن ريشه هاي تفاوتهاي قومي ميگرده اما خبري ازش نيست (البته من خبر دارم ها)، اون هم از حميدرضا كه با وجود جالب بودن مطالبش تو نوشتن خساست (بهتر نيست بگيم نكته بيني بيش از حد؟) به خرج ميده. مريم گلي هم كه بالاخره پس از مدتها مطلب تازه و طبق معمول جالبي از احساسات خودش و خيلي از ما نوشته. خودم هم كه اينجوري. شايد لازم باشه يه مسابقه تو وبلاگستان برگزار كنيم و هر كي بهتر و زودتر بروز كنه، جايزه‌اي مثل چند مگ فضا بگيره نه؟
گذشته از اينا، به نظر مياد كه اوضاع خيلي پيچيده و قاراشميشه. يه عده آدم بي‌تجربه اومدن سركار و دارن با مملكت خاله‌بازي ميكنن! هر قدر هم عقلاي (البته به طور نسبي) قوم سعي ميكنن راه و چاه رو نشون بدن، لجبازي مي‌كنن و ساز خودشون رو مي‌زنند. هر گندي هم كه مي‌زنن يكي ديگه بايد يه جوري سر و تهش رو هم بياره و رفع و رجوعش كنه. از تكذيب مطالبي كه چند خبرنگار ديدن و شنيدن گرفته تا حمله به بقيه كه آره اينا مزدورن و پول گرفتن و ... و خلاصه دست پيش مي‌گيرن كه پس نيفتند. قانون تصويب ميكنند كه نمايش فيلمهايي كه مكاتب غربي رو تبليغ كنه يا برتري فرهنگي غرب رو نشون بده ممنوعه. اونوقت با مزخرفاتي مثل او يك فرشته بود ميخوان با گلادياتور و جنگ ستارگان مقابله كنند. اين وسط آمريكا هم هي موضع عوض ميكنه و بلانسبت گلاب به روتون مثل آدماي شكم روش (اسهال!) گرفته وقتي تنگش ميگيره ميگه با ايران در قضيه عراق ميخوايم مذاكره مستقيم كنيم و وقتي ميره مستراح چشماش باز ميشه ميگه ايران كيلو چند؟ خلاصه كه اوضاع خرابه دودستي كلاهتون رو بچسبيد كه باد نبره. چند تا لينك خوب اين زير معرفي كردم بد نيست ضرر نميكنيد اگر سر بزنيد فقط بعدا تو اين ماه مبارك بنده رو تو دعاتون فراموش نكنيد.
پي‌نوشت: اين بلاگرولينگ پدر من رو در آورده كدش رو تو وبلاگم كپي ميكنم اما كار نميكنه! آيا فرياد رسي هست؟ ا

http://www.browsingatwork.com/

http://19oct.my13k.com/

http://zlo.glwb.info/

آدمهاي خاص

2005-10-10T09:29:00.000+03:30

نمي‌دونم شما هم تا حالا درباره آدمهاي خاص فكر كرديد؟ اصلا اين موضوع براتون مهم بوده يا نه؟ منظورم از خاص بودن، داشتن يك يا چند ويژگيه كه يه نفر رو از آدماي دور و برش متمايز و برجسته مي‌كنه. اين ويژگي ميتونه خوب يا بد، اونم با تعبيرهاي متفاوت باشه. مثلا تو فيلما ميبينيم قهرمان فيلم كسيه كه از ابتداي فيلم به عنوان يه شخص بداخلاق و بد اخم معرفي ميشه. كسي كه با هيچكس نميجوشه، به جنس مخالف اعتنايي نداره و كلا آدم سرد و بي روحيه. اما در طول فيلم معلوم ميشه كه يه آدم خارق‌العاده و استثناييه و حتي معمولا اون آخرا يه جورايي بحث عشق و عاشقي هم پيش مياد. دقيقا برعكس اين مطلب هم ممكنه. مثلا كسي رو خاص بدونيم كه خيلي شنگول و بگو بخند و زود جوشه، هميشه هم چند تا جوك دست اول تو آستينش داره و كلا آدم مجلس گرم كنيه. بعضي وقتا بعضي از ارزشها باعث خاص شدن آدمها ميشن مثل كسي كه هميشه آدم دقيق و منظميه، سر ساعت مياد و ميره و مو لاي درز كاراش نميره. بعضي وقتا هم بعضي ضد ارزشها باعث خاص شدن ميشه مثل آدمهاي شلخته و بي نظم (هورا منم يه آدم خاصم!) يا كثيف و هردمبيل. خلاصه موضوع اينه كه به نظر مياد اين، آدماي خاص هستن كه دنيا را با رفتاراي خاصشون مي‌سازن. تا حالا كه به ما اينجوري نشون دادن. از طرف ديگه مردم نسبت به آدمهاي خاص طيف وسيعي از احساسات كه يك سرش شيفتگي جنون آميز و سر ديگش نفرت بي اندازس رو نشون ميدن. بعد ديگه قضيه اينه كه ما هر كدوم شايد در نظر بقيه خاص باشيم و خودمون خبر نداشته باشيم. به قول معروف بيرونمون مردم رو كشته تومون خودمون رو! مثلا ممكنه من اصلا خودم همچين ديدي نسبت به خودم نداشته باشم اما بقيه بگن واي چه پسر خوش‌تيپي! (جوك بود ها جدي نگيريد چون مطلب خيلي فلسفي شده بود گفتم يه ذره بخنديم خستگيمون در بره) خلاصه هدفم از طرح اين مبحث اين بود كه بدونم با نظر درباره خاص بودن موافقيد؟ يا اصلا تا حالا بهش فكر كرديد؟ دوست داريد يه آدم خاص باشيد يا معمولي و بدون هيچ ويژگي برجسته بودن رو ترجيح مي‌ديد؟ ا

غرور ملي؟

2005-10-08T09:01:00.000+03:30

خبري كه امروز در روزنامه خواندم هم منو خندوند، هم به فكر فرو برد و هم ناراحت كرد. نمي‌دونم به شما بعد از خوندن اين خبر چه احساسي دست مي‌ده اما من به كسايي كه باعث ميشن غرور يك ملت مورد مضحكه قرار بگيره نفرين ميفرستم. كسايي كه توپشون پره اما مطمئن باشيد اگر خبري بشه روساشون تو هزار تا سوراخ قايم ميشن. خبر اينه: ا
درخواست‌ سفراي‌ فرانسه‌ و آلمان"‌ لطفا،مقابل‌ سفارت‌ ما هم‌ تظاهرات‌ كنيد! ا
پاول‌ فون‌ مالتزان‌، سفير آلمان‌ در تهران‌ درگفت‌ و گويي‌ كه‌ به‌ همراه‌ همتايان‌ فرانسوي‌ و بريتانيايي‌ خود در تهران‌، انجام‌ داده‌ است‌ ناخرسندي‌ خود را از عدم‌ انجام‌ تظاهرات‌ در مقابل‌ سفارت‌ اين‌ كشور ابراز داشته‌ و همزمان‌ اعلام‌ كرده‌ است‌ كه‌ از هر نوع‌ تظاهرات‌ اعتراضي‌ مسالمت‌ آميز در مقابل‌ سفارت‌ كشور خود استقبال‌ مي‌كند! وي‌در بخشي‌ ازگفت‌ وگوي‌ خود با خبرگزاري‌ ايسنا باابراز تاسف‌ از اين‌ موضوع‌ كه‌ رسانه‌هاي‌ ايران‌ گاهي‌ اوقات‌ انگليس‌ را به‌ عنوان‌ طرف‌ بد قصه‌ مورد اشاره‌ قرار مي‌دهند، تاكيد كرد: ما در خصوص‌ موضوع‌ هسته‌يي‌ موجود بين‌ ايران‌ و سه‌ كشور اروپايي‌ از ابتدا تاكنون‌ با يكديگر متحد بوده‌ايم‌ و موضعي‌ واحد در اين‌ خصوص‌ داريم‌. مالتزان‌ با اشاره‌ به‌ تجمعات‌ اعتراض‌آميزي‌ كه‌ مقابل‌ سفارت‌ انگليس‌ در تهران‌ صورت‌ مي‌گيرد، ادامه‌ داد: من‌ درك‌ نمي‌كنم‌ كه‌ چرا تظاهرات‌ عليه‌ سه‌ كشور اروپايي‌ فقط‌ در مقابل‌ سفارت‌ انگليس‌ صورت‌ مي‌گيرد، ما احساس‌ مي‌كنيم‌ كه‌ تظاهرات‌ مسالمت‌آميز بايد در برابر سفارت‌هاي‌ سه‌ كشور صورت‌ گيرد. در همين‌ حال‌ سفير فرانسه‌ در تهران‌ با بيان‌ اينكه‌ مي‌خواهم‌ حمايت‌ كامل‌ خود را از آنچه‌ كه‌ همكار آلماني‌گفت‌، اعلام‌ كنم‌، تاكيد كرد: در اين‌ خصوص‌ ما متحد هستيم‌ و هيچ‌ دليلي‌ هم‌ براي‌ براي‌ برجسته‌تر كردن‌ يكي‌ از كشورها وجود ندارد. برنار پولتي‌ همچنين‌ با تاكيد مجدد بر اينكه‌ سه‌ كشور اروپايي‌ در يك‌ خط‌ قرار دارند، گفت‌: ما درك‌ كاملي‌ از يكديگر داشته‌ و در خصوص‌ تاسف‌ درباره‌ برگزاري‌ تظاهرات‌ مقابل‌ يك‌ سفارت‌، به‌ همكارم‌ ملحق‌ مي‌شوم‌، هر چند كه‌ تظاهرات‌هايي‌ هم‌ مقابل‌ سفارت‌ فرانسه‌ برگزار شده‌ است‌. ا

سوال

2005-10-04T14:53:00.000+03:30

نمي‌دانم از خودم چه تعبيري داشته باشم. آيا باهوش و احساساتي هستم يا كودن و سنگدل. خيرخواه و نيكوكار هستم يا بددل و ستمگر. اصلا كداميك از اين صفتها خوبند و كداميك بد. سوال مهمتر، خوب و بد چيست؟ تعريف خاصي دارد؟ قانون و حساب و كتاب دارد؟ منفعت شخصي چه نقشي اين وسط دارد؟ آيا كسي مي‌تواند خوب باشد ولي موفق؟ نمي‌دانم، شايد اينها فقط سوالهاي من نباشد

سوال

2005-09-25T10:26:00.000+03:30

يك سوال نوستالژيك از دوران كودكي: ا

چرا خرمالوها در آفتاب داغ تابستان سبز و نارس مي‌مانند اما آفتاب بي‌رمق پاييزي آنها را قرمز، آبدار و گنده مي‌كنه؟

سوژه

2005-09-24T17:03:00.000+03:30

سوژه ها در ذهنم چرخ مي‌خورند. هر كدام ادعا مي‌كنند بكرتر و جذاب تر هستند و حتي يكي از سوژه ها با اعتماد به نفس كامل مي‌گويد كه فقط چخوف من را در ذهن داشته ولي اجل و سل مهلتش نداده و در حسرت روي كاغذ آوردن من مرده. با بيزاري به او مي‌گويم خفه شود و گرنه مثل يك دندان كرم خورده از مغزم بيرون مي‌اندازمش. چند سوژه نجيب هم هستند. ادعايي ندارند و با فروتني مي‌گويند كه اگر دوست دارم و حوصله، آنها را روي كاغذ بياورم. نميدانم شايد هم رفتارم با سوژه چخوفي آنها را ترسانده باشد. اما يك سوژه خود را آن پشت ها پنهان كرده و بيرون نمي‌آيد. از قضا، سوژه اي هم هست كه احساس مي‌كنم دوستش خواهم داشت. سوژه اي كه از مدتها پيش يك جاي ذهنم را قلقلك مي‌داد. شايد يكي از عقده هاي كودكي باشد كه هنوز فرصت سرباز كردن پيدا نكرده يا شايد خشم پنهاني از قواعد حاكم اجتماعي و فرهنگي باشد. نميدانم چكار كنم. با دستانم سرم را ميگيرم و فشار ميدهم. درد لذت بخشي براي مدت كوتاهي، شايد چند لحظه؛ باعث مي‌شود سوژه ها عقب نشيني كنند و به مكان استراحت خود در پنهان ترين زواياي ذهنم بروند اما اين آسايش خيلي زودگذر است. راه حل هميشگي را انتخاب مي‌كنم. خوشبختانه سوژه ها خيلي زودباور هستند. پس به آنها ميگويم: فردا، همين فردا يكي از شما را انتخاب و روي كاغذ مي‌آورم. چقدر همه شان خوشحال مي‌شوند! حالا مي‌توانم به كارهايم برسم. آه خدايا! آن سوژه پنهان چه بود؟

2005-09-21T11:32:00.000+04:30

مرد سرش را به ميز تكيه داده بود. هرچند دقيقه يكبار سرش را بالا مي‌آورد و به ساعت ديواري رنگ و رو رفته‌اي كه به ديوار مقابل آويزان بود و صداي تيك تاك يكنواخت آن تنها صدايي بود كه سكوت اتاق را مي‌شكست نگاه مي‌كرد. در نور ضعيف چراغ مي‌شد صورت مرد را كه با ريشي چند روزه و نامنظم پوشيده شده بود ديد. چشمان سرخ و خسته و موهاي آشفته مرد نشان از بي‌خوابي طولاني داشت. تنها تزيين ميزي كه مرد به آن تكيه داده بود، زيرسيگاري فلزي بود كه سطح آن زير انبوه ته سيگارهاي پراكنده پنهان شده بود. ساعت ديواري، صبح را نشان ميداد. زير دست مرد، يك دسته كاغذ بود كه خطوطي ناخوانا و گسسته كه خط خوردگي هاي زيادي در آنها به چشم مي‌خورد نوشته شده بودند. هر از چندگاهي، مرد پس از بلند كردن سر خود از روي ميز و نگاه كردن به ساعت ديواري، سر خود را با زاويه نود درجه مي‌چرخاند و به در چوبي و مشبك اتاق كه به جاي شيشه در حفره آن مقوا جاسازي شده بود نگاهي مي‌انداخت. حالا تقريبا نزديك ظهر بود و باريكه نوري كه از ميان درز در اتاق به داخل وارد مي‌شدند بخشي از سر و صورت مرد را با گرماي خود نوازش مي‌داد. وقتي كه مرد دستانش را داخل موهايش مي‌كرد و بيرون مي‌آورد، ذراتي از گرد و غبار مانند هاله دور سر مقدسين براي لحظاتي دور سر مرد به گردش در مي‌امد و دوباره ناپديد مي‌شد. حالا ساعت ديواري شب را نشان مي‌داد و در تاريكي محيط بيرون، نور چراغ قوي‌تر مي‌نمود. مرد دوباره سرش را از روي ميز بلند كرد و به ساعت نگاهي كرد. براي لحظاتي سر خود را به طرف در برگرداند. سپس آه كوتاهي كشيد و صندلي فلزي خود را به عقب هل داد. كشوي ميز را باز كرد و از داخل كشو كه يك بسته باتري نو، چند باتري استفاده شده و يك بسته سيگار در آن به چشم مي‌خورد، يك باتري نو بيرون آورد. از پشت ميز بلند شد، ساعت ديواري را برداشت و باتري آن را عوض كرد. باتري كهنه را داخل كشو انداخت. پشت ميز نشست و سرش را به ميز تكيه داد

نطق 2

2005-09-19T09:17:00.000+04:30

پيش درآمد: در پاسخ به دوستي كه مشخصات كتاب راز داوينچي را از من خواسته بود، و با عرض پوزش از تاخير در جواب؛ بايد بگويم كه مترجمان اين كتاب حسين شهرابي و سميه گنجي و ناشر آن نشر زهره است.ا
و اما درباره طرح ابتكاري: رئوس آن كه پس از مدتها بحث و گفتگو و رايزني و مطالعه و مشورت با اصحاب فن صورت گرفته است به قرار زير است:ا
الف - در راستاي مظلوميت من و همچنين براي اعتماد سازي، اينجانب از اين پس و پيش از اين ! كليه مطالب وبلاگ خود را در بلاگ اسپات منتشر كرده، خواهم كرد، كرده بودم، ميكنم و ميكرده باشم. ا
ب - خوانندگان محترم، عاليجنابان، خانمها و آقايان. چون قصد تعامل و گفتو با خوانندگان دارم، مطالب خود را به زبان و خط فارسي نوشته و از شما نيز مي‌خواهم كامنت هاي خود را به اين زبان بنويسيد. ا
ج - در راستاي نظارت كامل خوانندگان بر مطالب نوشته شده و در راستاي باز هم اعتماد سازي، كليه خوانندگان ميتوانند نظرات خود را راجع به هر نوشته در بخش نظرات بنويسند و در اين زمينه آزادي كامل دارند. البته با توجه به اصول شرعي و قواعد فقهي، بنده نيز اين اختيار را دارم كه كليه نظرات را بازخواني، حك و ويرايش و احتياطا حذف نمايم. ا
د - با توجه به اصل مردم سالاري واقعي و حقيقي و كامل و توپ كه فقط در ايران وجود دارد و لاغير، كليه خوانندگان مي‌توانند با نوشتن نظرات مثبت و سازنده و تاييدآميز در بخش كتاب مهمان، من را در حركت بسوي عدالت محوري و آزادي و دموكراسي و سوسيالسم و كمونيسم و اكسپرسيونيسم و پارادايم و هگل و فرويد، ياري رسانند. مجددا مشقت نظارت كامل بر اين نوشته ها شامل تغيير و حذف را در راستاي خدمت رساني و نوكر ملت بودن بدون دريافت هيچ حقوقي، تقبل مي‌نمايم. ا
ه - خوانندگان محترم، عاليجنابان، خانمها و آقايان. در راستاي حركت بسوي آن كسي كه خواهد آمد، كسي كه مثل هيچكس نيست و شربت سياه سرفه و نمره درمانگاه را هم طبق عدالت تقسيم خواهد كرد، سعي مي‌كنم فونت نوشته هايم را يك درجه كوچكتر كنم تا مطالب بيشتري بدون انجام عمل شنيع اسكرول قابل خواندن باشد. همچنين جهت حفاظت از چشمهاي نازنين شما، رنگ نوشته هايم را اگرچه با مشقت و سختي، آبي نموده‌ام. ا
و - در پايان بيان مي‌دارم كه من به هيچوجه از حق خودم و شما در هيچ موردي نخواهم گذشت حتي اگر به نابودي شما بيانجامد. ايفاي عدالت مهمتر از موجوديت است. ا

ز- با تشكر از شما ميخوام بگم بياييد با هم شديدا و وحشيانه مهر بورزيم. من هر روز براي شما مي‌نويسم و شما هم براي من كامنت بگذاريد تا چشم بلاگهاي جهانخوار ديگه كور بشه. الهي آمين. ا

نطق

2005-09-18T15:41:00.000+04:30

همين روزها منتظر طرح ابتكاري من براي وبلاگم باشيد. طرحي كه جهانيان را انگشت به دهان خواهد كرد و صلح و دوستي و مهرورزي (به خصوص اين آخري) را به همگان خواهد فهماند! ا

داستانك

2005-09-17T09:48:00.000+04:30

اه اه خاك بر سرش چقدر اوشكوله فكر ميكنه از ناف پاريس اومده. واه اين مرده رو نگاه آخر جواده لباساش دارن به تنش زار مي‌زنن. چرا اين دختره انقدر به خودش ماليده حتما خرابه. اين زنه رو داشته باش باسنش اندازه تشت رختشوييه. پسره داره راه ميره انگار لامبادا ميرقصه حتما اواست. الهي اين آدماي بي‌شعور كه دارن بلند بلند مي‌خندن لالموني بگيرن. واي كه چقدر از اين پسر قرتيا بدم مياد.ا

همانطور كه راه ميرفت، با خودش زير لب غرغر ميكرد. يك لحظه سايه سنگيني روي سرش احساس كرد. هيولا به او نزديك مي‌شد. خواست فرياد بكشد اما ديگر دير شده بود. گنجشك كوچك، كرم خاكي را به دهان گرفت و با خود برد. ا

توضيح ضروري

2005-09-14T11:03:00.000+04:30

بالاخره نمرديم و يكي هم از ما تعريف كرد! اگر فرصت داشتيد حتما سري به دارا (لينك اين وبلاگش رو هم به ليستم اضافه كردم) بزنيد چون خوابي كه ديده خيلي جالبه. البته من بايد در اين مورد چند نكته رو روشن كنم: اولا از فردا همه آقايون اعدامي راه نيفتند بيان پيش من بگن ما تغيير جنسيت ميديم ما رو عقد كن اعداممون نكن. من اين كار رو فقط يكبار اون هم براي دوستم اون هم فقط تو خواب انجام دادم. تازه تو همون خواب هم روابطمون كاملا افلاطوني و بهداشتي! بود. دارا هم الكي گفته كه من از سايزش ايراد گرفتم چون براي من فقط عشق و محبت و احساسات مهمه!! دوما يا ثانيا (هر دو جور نوشتم كه هم دل برادران پان عرب را بدست بيارم هم آنتي عرب رو) همينجا اعلام ميكنم كه اينجانب نيمه متاهل ميباشم و بنابراين هيچگونه خدشه‌اي به شخصيتم وارد نميباشد. سوما يا ثانيا (ايضا به دليل قبل) من اصلا دوست ندارم خطبه عقدم رو ملا حسني بخونه حتما بايد خاتمي اين كار رو بكنه. اميدوارم با اعلام اين واقعيت از تعداد خوانندگان مونث بلاگم كم نشود. چهارما يا رابعا بالاخره هر كاري هزينه خودش رو داره!!!! ا

بازار مكاره

2005-09-13T09:32:00.000+04:30

روحيه رووووووح
يه روح دست دوم اما تميز
مال خودم بوده فني سالمه
خانوما، آقايون
روح دست دوم داريم
آقا مشتري هستي؟ بيا برات بگم
روح سالم و تميز
فقط يه ذره ساييده شده
اين لكه ها رو ميگي؟
خب بالاخره هر كسي تو زندگيش يه ريزه شيطوني داره
يه خورده نيرنگ اينجا
يه كمي هوسبازي اونجا
ولي اگر ازش خوب مراقبت كني
لكه هاش پاك ميشه
ميخواي بدوني اين پارگي چيه؟
ياد عشقيه كه از دست رفته
ولي اون وصله
نشونه محبتيه كه به نفرت تبديل شده
اينا رو نميشه كاريش كرد
نه
از اون سياهي نپرس
خيلي خوب، هر چي نباشه مشتري هستي
بايد باهات تا كرد
اين سياهي ها
كه ديگه پاك نميشن
دروغاييه كه به خودم گفتم
آي پس كجا رفتي؟
اقلا بگو اسمت چي بود؟
چي؟ يعني مفيستوفليس هم اين روح رو نمي‌خواد؟
ارزون ميدم ها

آقايون روح
خانوما روح
روح دست دوم
روح تميز و سالم

روحيه رووووووووووح

تقاضا

2005-09-12T13:26:00.000+04:30

ديوار آينه
بر من فرو مريز
با من بمان
تاريكي و پليدي جانم را
آن نقطه هاي سياه روي لوح سفيد ضميرم را
بر من بخوان

همه فن حريف

2005-09-11T10:34:00.000+04:30

واقعا ما ايرانيا اعتماد به نفسمون مثال زدنيه. خودم رو ميگم. دانشم از طراحي وب و "اچ تي ام ال" و اين چيزا در حد مرحوم ابوسعيد ابوالخير و همدوره هاي اونه اما براي خودم وبلاگ درست كردم. روش كارم هم سعي و خطاست. هي ميرم تو فرانت پيج كدها رو دستكاري ميكنم بعد ميام تو تمپليت بلاگ كپي ميكنم بعد پابليش ميكنم و نتيجه كارم رو ميبينم كه معمولا هم راضي كننده نيستند. راستش رو بخواهيد تو تغيير پس زمينه و رنگ و شكل و قيافه بلاگ مثل اون جانور زحمتكش در خاك مخلوط با آب موندم. ولي براي اينكه از قافله عقب نيفتم رفتم يه كتاب "اچ تي ام ال"خريدم و به كوري چشم استكبار جهاني و ايادي اونها كه از آستين ... ببخشيد با نماز جمعه اشتباه گرفتم. آره خلاصه تو اين چند روزه يك پديده جديد صنعت وب و نابغه نوظهور بلاگ نويسي ظهور خواهد كرد. فقط ممكنه مثل هخا هنوز اوضاع رو مساعد نبينم و ظهورم رو يك كم عقب بندازم. اونم بخاطر عدم آمادگي بقيه است وگرنه من مشكلي ندارم. در ضمن اگر كسي سوالي، ابهامي، راجع به وب داره بپرسه خجالت نكشه ها. خصوصي هم درس ميدم ( فقط به آقايان برام حرف در نياريد). سايت هم طراحي ميكنم. فضا هم واگذار مي‌كنم. آب حوض هم ميكشم.

در لفافه: تو رو خدا به من بگيد چطوري ميشه كد رنگاي "اچ تي ام ال"رو گير آورد! در ضمن چون من تركيبي فارسي و انگليسي تو بلاگر بهم ميريزه، مجبور شدم از كلمه هاي انگليسي استفاده نكنم. تقصير من نيست ها به خدا نميشه.

تعطيلات خود را چگونه گذرانديد؟

2005-09-10T09:46:00.000+04:30

الان دو سه روزه كه به شدت درگير يه كتاب هستم. كتابي به اسم "راز داوينچي". شايد اسمش رو شنيده باشيد. اين كتاب با وجود اينكه يه رمانه و رگه هايي قوي از تخيل توش به چشم مي‌خوره، با استناد به مدارك و با احاطه كاملا مشخص نويسنده به تاريخ اديان و ملل، جنجال زيادي تو غرب به راه انداخته. موضوعش روبهتون نميگم چون دوست دارم خودتون بخونيد ولي سربسته مي‌گم كه كليسا به خصوص كليساي كاتوليك به شدت مطالب كتاب رو تكذيب كرده و اين خودش به جنجال و فروش بيشتر كتاب دامن زده. يه ترجمه خيلي خوب با توضيحات كامل از اون تو بازار هست. قيمتش هم 5200 تومنه كه به نظر من مي‌ارزه. قراره فيلمي هم از روي اين كتاب ساخته بشه (يا در حال ساخته؟). آدرس سايت نويسنده و كتابش هم اينه. خلاصه دو سه روزه اين كتاب امان منو بريده چون اصلا نميتونم زمينش بذارم.
دوستان من در اين روزنوشت دوست ندارم وارد مقوله سياست بشم به دو دليل. اول اينكه هنوز خودم رو برخلاف خيلي ها كه غوره نشده مويز ميشن و در مورد هر موضوعي بحث و تفسير ميكنن، وارد به علم سياست نميدونم. دليل دوم اينه كه به هر حال دارم در اين مملكت گل و بلبل زندگي مي كنم و احتمالا همين جا هم بعد از 120 سال به لقاء الله خواهم پيوست! بنابراين تحمل بگير و ببند و خلاصه چيزايي كه خودتون ميدونيد رو ندارم. اين حرفا رو گفتم كه بدونيد اگر مطلب سياسي هم از من خونديد در حد اظهار نظر يا نقل قوله و رو هيچكدوم از نوشته هام هم قسم حضرت عباس نميذارم. از همه اين حرفا گذشته، واقعا بعضي از حركات و رفتار ها رو نميشه نديده گرفت. به عنوان حسن ختام اين پست،‌مطلبي رو از يكي از آقايون كه قبلا هم آوازه ارتباطش با امام زمان و گرفتن تاييديه نمايندگان مجلس هفتم همه جا رو پر كرده بود براتون مينويسم. ايشون فرموده اند: با مردم كاتريناي آمريكا ابراز همدردي مي‌كنيم...! مي‌تونيد متن كامل رو در روزنامه ايران مورخ چهارشنبه 16 شهريور يا سايت اين روزنامه بخونيد اما جمله رو اينجا به نقل از اين روزنامه ميارم: "آيت الله مشكيني به موضوع توفان كاتريناي آمريكا نيز اشاره كرد و گفت: خبرگان رهبري از وقوع حادثه بزرگ، عظيم و تلخ در «كاتريناي آمريكا» اظهار تأسف مي كند و با بازماندگان اظهار همدردي مى كند و براى آنها انا الله و انا اليه راجعون مي گويد كه عاقل بشوند." . خدايا خودت ما را به راه راست هدايت فرما!

روده درازي

2005-09-06T11:58:00.000+04:30

امروز به تلافي كم كاري روزايي كه سفر بودم مي‌خوام يه ذره بيشتر چيز بنويسم. اول اينكه چقد خوبه ما آدما (بيشتر منظورم به خودمه ها به خودتون نگيريد) يه خورده دست از تنبلي برداريم و به كارامون نظم بديم. مثلا خود من، با وجود اينكه نياز دروني به نوشتن واقعا بهم فشار مياره، اما تنبل بازي درميارم و هي به امروز و فردا ميندازم. نميدونم كتاب حروف مسعود بهنود رو خونديد يا نه. تو مقدمش به اين نكته اشاره مي‌كنه كه اگر كسايي كه حرفي تو دلشون يا فكري تو ذهنشون بوده ولي ثبتش نكردن اينكارو مي‌كردن چقدر دانش بشري امروزه جلو بود. البته جنبه مثبت قضيه هم اينه كه اگر كسايي كه اينكارو كردن مثل من آدماي تنبلي بودن اونوقت الان تمدن انساني چقدر عقب بود. پس بيايد دست از تنبل بازي برداريد آي آدمها!
مساله بعدي اين طوفان كاتريناست كه واقعا منطقه وسيعي رو خراب كرده و جون انسانهاي زيادي رو هم گرفته. اما از چيزي كه بيشتر از همه لجم ميگيره افاضات اين آقايونه كه وقت گير آوردن و مدام مشت محكم ميزنن تو دهن استكبار. آخه اگر يكي از همين دولتهاي خارجي در جريان زلزله بم شروع ميكرد به گير دادن درباره اينكه خاك بر سر دولتتون و چقدر بدبختيد و اصلا مديريت بحران نداريد، سريع سفير مربوطه رو به وزارت امور خارجه احضار نميكرديد و "مراتب اعتراض رسمي دولت جمهوري اسلامي ايران نسبت به دخالت در امور داخلي كشور" رو بهش ابلاغ نميكرديد؟ در صورتي كه در جريان زلزله بم خيلي از كشوراي خارجي از جمله همين استكبار جهاني مرده‌شور برده خودمون كمك هاشون رو بدون هيچ چشمداشتي و انتقادي، اونم با هواپيماي ارتشي فرستادن. حتي با وجود اينكه تو فرودگاه موقع رفت و برگشت براشون هزار تا مشكل از مساله ورود و خروج تا نجس بودن سگهاي زنده‌ياب! درست شد، بازم برگشتن و كمك كردن. حالا شما تا اين زمان براي اون بدبختاي مصيبت ديده كمكي كه نفرستاديد هيچ، فرصت رو براي عقده گشايي مناسب ديديد و هي ميتازيد. اينه رسم مسلموني و جبران محبت. من خودم به رفتار دولت آمريكا كه تو هر سوراخ دنيا سرباز داره اما نتونست اوضاع رو جمع و جور كنه اعتراض دارم. ميدونم نهادهاي غير دولتي ايران و اشخاص حقيقي هم همينطور. به خود آمريكاييها هم حق ميدم كه به اين موضوع اعتراض داشته باشند و حتي بوش رو استيضاح كنند. اما به حكومت ايران و نهادهاي وابسته و رسانه هاي عمومي حق نمي‌دم كه اين موضوع رو كه يه بلاي طبيعي بوده و اتفاق افتادنش تقصير دولت نبوده تو بوق و كرنا بكنند. كدوم دولت خارجي (منظورم ونزوئلا و سوريه نيست ها) رو ديديد كه تو اين جريان به آمريكا بتوپه؟ راجع به اين موضوع بعدا بازم براتون مي‌نويسم.
يه وبلاگ خوب هم امروز به لينكام اضافه كردم به نام مريم گلي كه متعلق به يكي از همكلاسيهاي دانشگاهه. راستش وقتي اين وبلاگا رو با اين مطالب پخته و نظرات خوب و طراحي زيبا ميبينم حسودي مي‌كنم اما از طرف ديگه من تازه شروع كردم و تا به اونا برسم راه زيادي بايد برم.يه مطلب ديگه كه خيلي من رو آزار مي‌ده اينه كه احساس مي‌كنم چقدر داريم برتري هاي فرهنگي خودمون رو از دست مي‌ديم. يه مثال براتون مي‌زنم. نسلهاي قبل از ما مثلا بچه هاي متولد سالهاي 1250 تا 1300 از بچگي با بوستان و گلستان و مثنوي بزرگ شدن. شعرهاي حافظ رو از بر مي‌كردن و با صداي قمر و بنان ميخوندن. بزرگتر كه مي‌شدن، آواز بيتل ها رو مي‌شنيدن و از دوران دبيرستان جوش سياست و مصدق رو مي‌زدن. نسل بعدي اما مدرسه هاي امروزي رو ميگذروند با اين تفاوت كه ميهن دوستي رو از آرش كمانگير ياد مي‌گرفت و آواز شجريان و قوامي و خوانساري اونو به عرش مي‌برد. اما نسل امروزي كه البته ما هم با كمي تساهل عضوشون هستيم، چيزي از آرش نميد‌ونه. البته آرش رو با "تيكه تيكه كردي دل منو" مي‌شناسه اما نه اون آرش اسطوره‌اي رو. از فرمان و وصيتنامه كوروش و داريوش و وسيع كردن اروند رود و احداث جاده شاهي چيزي نميدونه. حتي از مشروطه خواهي و قتل ملك‌المتكلمين و صور اسرافيل و رشادتهاي ستارخان و باقرخان هم چيزي نميدونه. تنها چيزي كه از مشروطه بهش خوروندن اينه كه با دسايس روس و انگليس منحرف شد و شيخ فضل‌الله رو دار زدند. نسل امروز نميدونه دوران فضاي باز سياسي بعد از شهريور 1320 چي بود و چطوري با يك ترور ناموفق تموم شد. نميدونه مصدق چكار كرد، ابنكارات و اشتباهاتش چي بود و چه كسايي از پشت به اون و به يه ملت خنجر زدند. حتي درست نميدونه كيا انقلاب كردند و كيا گوشه نشستند و بعد بهرشو بردند. نسل امروز برخلاف خيلا كه فكر ميكنند خيلي باهوشتر و مطلع تر از نسلاي قبليه، به نظر من عقب نگه داشته شده است. نسل امروز نميدونه سر نسلاي قبلي چي اومد. براي همين تاريخمون تكرار مي‌شه. اينبار به صورت كمدي.

يك خاطره ناخوشايند

2005-09-05T08:41:00.000+04:30

مسافرت هميشه خاطرات تلخ و شيرين داره. الان ميخوام يكي از اون تلخاشو برات بگم. البته از نظر من تلخ. با ماشين پدر نامزدم به همراه خودش داشتيم ميرفتيم سر جاده تا يكي از اقوام رو كه قرار بود بياد ويلاي محل سكونت ما راهنمايي كنيم. در مسير و جلوي ماشين ما، چند پسربچه سوار يك تيلر (موتور كوچكي كه در كارهاي كشاورزي كاربرد دارد) شده بودند و باركشي هم به پشت تيلر وصل شده بود. سر يه پيچ، پسري كه راننده تيلر بود نتونست كنترلش كنه و مجبور شد بياد عقب و خورد به ماشين ما. سپر ماشين يه خورده زخم شد و تو رفت. من با عصبانيت پريدم پايين و سر اون بچه داد زدم. گفتم آخه تو كه بلد نيستي چرا سوار مي شي. بيچاره خودش خيلي ترسيده بود. احتمالا فكر كرده بود الان حاصل دسترنج چند ماهش رو بايد بده تا ماشين تي تيش ماماني ما درست بشه. خلاصه ما بي خيال شديم و رفتيم اما بعدا خيلي سر اين قضيه ناراحت شدم. البته واقعا از دست دادن كنترلم كار خودم نبود. ولي از حالت چهره اون پسر وقتي هول كرده بود معلوم بود كه چقدر ترسيده. اميدوارم از من كينه‌اي به دل نگرفته باشه. شما فكر مي‌كنيد گرفته؟
راستي چرا ما نميتونيم تو لحظات بحراني رفتارهامون رو كنترل كنيم؟ چرا بايد كاري كنيم كه بعدا پشيمون بشيم؟ فكر ميكنيد چكار ميشه كرد كه بتونيم كنترل بيشتري رو رفتارامون داشته باشيم؟

غيبت صغري

2005-09-04T08:58:00.000+04:30

اين چند روزه كه چيزي ننوشتم، جاتون خالي در ديار سبز شمال مشغول سنگين كردن بار گناهان بودم! حالا شايد خاطراتم رو براتون بنويسم. چيزي كه توجهم رو خيلي جلب كرد اين بود كه ايراني ها چقدر طالب شادي و شاد بودن هستند. با وجود تمام بدبختي هايي كه سر اين ملت اومده، هنوز هم هر جا چند نفر جمع ميشن، دامبال و ديمبل شروع ميشه. البته منظورم از چند نفر، آدماي عادي و نرماله كه نه ادعاي خرمقدس بودن دارن و نه هميشه خودشونو از بقيه چند تا سر و گردن بالاتر مي بينن.نميدونم شايد اين ابراز شادي جوابي به رفتار هاي ديكته شده از طرف بقيه باشه. خلاصه دوست دارم نظرتون رو در اين باره بدونم.

بدون شرح

2005-08-29T22:31:00.000+04:30

به زودي (شايد فردا) چند تا لينك خوب توي وبلاگم ميذارم (فكر كنم نوشتن محاوره اي درست تر باشد نه؟). ميدونيد چون خودم از آسمون به ريسمون مي‌پرم، اين لينكا مربوط به همه چي ميشن. از سايتهاي خبري بگير تا كتابخونه هاي مجازي و وبلاگ هاي دوست داشتني. جدي با بعضي وبلاگا خيلي حال مي‌كنم. ولي اصلا از كسي انتظار ندارم چون يه وبلاگ يا سايتش لينك ميدم، اونم به من لينك بده. تو اين مدت كمي كه با وبلاگ نويسي آشنا شدم، ديدم كه بعضيا چه انتظارايي از هم دارن. مثلا يكي به يكي لينك ميده، اما اونيكي نميده. اولي براي اينكه حال طرفو بگيره، لينكشو كه ورميداره هيچ، چهار تا فحش و بد و بيراه و تهمت سرقت ادبي و هنري هم بهش ميزنه. خب بابا (يا مامان!) اگر با يكي حال نميكني، لينك نده مگه مجبوري؟ تو رو خدا بياين تو اين دنياي بزرگي كه به همت استكبار جهانخوار خواهر و مادر فلان برامون درست شده يه ذره عقده اي بازيهاي رايج تو رفتارهاي اجتماعي مون رو كنار بذاريم. به اميد آن روز. (بابا انشاء
(

!دلتنگيهايم را سلام

2005-08-29T16:00:00.000+04:30

همانطور كه در معرفي بلاگ گفته ام، اين مطالب روانگراييهاي من هستند. نميدانم كسي آنها را مي‌بيند، مي‌خواند و درباره آنها فكر مي‌كند يا نه اما صادقانه بگويم براي من مهم نوشتن آنهاست. آدم منظمي نيستم و احتمالا مطالبم به روز نخواهند بود اما چه اهميتي دارد؟ هر وقت احساس روانگرايي كردم، خواهم نوشت و هر وقت پايدار بودم نه. ديني به فرهنگ و ادبيات اين مملكت ندارم تا ادا كنم و نانم هم از جاي ديگري تامين مي‌شود. اين هم از دلخوشي حقير ما! پس تا بعد